A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z 0-9

Zespół Szkół Technicznych "Mechanik"


Typ szkoły: Technikum + ZSZ + LO

Adres - ulica: Obrońców Pokoju 10

Miejscowość: Jelenia Góra

Kod pocztowy: 58-500
Telefon/Fax: 75 752 50 31 - 75 752 22 56

Adres e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

WWW: http://www.zstmechanik.edujg.pl

Opis placówki:

Jesteśmy szkołą z 65 –letnią tradycją. Budynki, w których mieści się obecnie pochodzą z 1777 roku. Jako placówka oświatowa, jest to obiekt obszerny, posiadający wysokie, jasne, dobrze wyposażone, nowoczesne i świeżo wyremontowane pomieszczenia. Zespół Szkół Technicznych „Mechanik” to jedna z najlepiej wyposażonych placówek w regionie. Zmodernizowane, nowocześnie wyposażone obiekty infrastruktury szkolnictwa zawodowego, przystosowane są dla osób niepełnosprawnych, wykorzystywane w procesie nowoczesnego kształcenia zawodowego na Dolnym Śląsku. Posiadamy 60 zmodernizowanych i unowocześnionych sal dydaktycznych oraz nową nowoczesną halę sportową.

  • 7 audytoryjnych sal multimedialnych wyposażonych w tablice interaktywne oraz w projektory multimedialne, odtwarzacze DVD +RW oraz 8 pracowni komputerowych
  • pracownię ćwiczeń praktycznych: mechatroniki, samochodowe,  pomiarów warsztatowych, do ćwiczeń wytrzymałościowych, elektryczno - elektroniczne;
  • nową halę gimnastyczną wielofunkcyjną do gry w piłkę nożną halową, piłkę siatkową, koszykówkę, piłkę ręczną z nowoczesnym zapleczem socjalnym. Hala posiada trybuny i jest dostosowana dla osób niepełnosprawnych. 2 sale gimnastyczne, siłownię, salę do gry w tenisa stołowego oraz zespół boisk sportowych;
  • pracownie symulacyjne do nauczania przedsiębiorczości;
  • w szkole funkcjonuje Internet bezprzewodowy oraz dziennik elektroniczny.



Specyfikacja szkoły:

W Zespole Szkół Technicznych „Mechanik” kształcimy w zawodach politechnicznych. Każdy z naszych kierunków powstał w wyniku konsultacji z pracodawcami. Wszystkie zawody są poszukiwane na rynku pracy. W ramach współpracy z firmami, szkolenie praktyczne realizujemy na nowoczesnym sprzęcie udostępnianym nam przez pracodawców. Wśród naszych kierunków kształcenia znajdują się następujące zawody :

  • technik mechatronik,
  • technik cyfrowych procesów graficznych,
  • technik mechanik o specjalizacji pożarniczej, informatycznej oraz spawalniczej,
  • technik budownictwa,
  • technik ochrony środowiska,
  • technik elektryk,
  • mechanik pojazdów samochodowych,
  • elektromechanik, lakiernik, blacharz, dekarz, murarz-tynkarz, technolog robót wykończeniowych w budownictwie i  inne zawody.

Szkoła współpracuje ze środowiskiem lokalnym: 

  • z zagranicznymi szkołami zawodowymi: ze Średnią Zintegrowaną Szkołą w Libercu, ze szkołą w Czeskiej Lipie oraz z Ośrodkiem Szkolenia Zawodowego w Zittau. 
  • w ramach współpracy uczniowie biorą udział w konkursie KFZ Mechaniker – „Auto - Moto - Junior” oraz w Międzynarodowych konferencjach ENERSOL.
  • w zakresie wyboru dalszej drogi kariery naukowej szkoła współpracuje z Politechniką Wrocławską, z Wyższą Szkołą Ekonomii i Innowacji w Lublinie, z Dolnośląską Szkołą Wyższą dzięki czemu uczniowie mają możliwość korzystania z zajęć, pracowni i laboratoriów tych uczelni 
  • współuczestniczymy w organizacji Regionalnego Dolnośląskiego Festiwalu Nauki w Jeleniej Górze. 
  • w zakresie oczekiwań rynku pracy współpracujemy z firmami Mirosław Wróbel spółka zoo. , Renault Dzięciołowski spółka zoo., Centrum Motoryzacyjnym Grabarów, BMW, gdzie część szkolenia praktycznego na kierunkach samochodowych, realizujemy na nowoczesnym sprzęcie diagnostycznym w tych zakładach.
  • w branży budowlanej szkoła współpracuje z firmami budowlanymi: 
  • Zakładem Remontowo-Budowlanym „BRANDER”, firmą,  „Delta - Instal”, firmami „Paweł Zająć” i „ Waldemar Zając” 
  • w branży mechanicznej i przetwórstwa tworzyw sztucznych z firmami „Jelenia Plast”, dr Schneider Automotive, Simet, Proinval 
  • w branży strażackiej z Komendą Miejską Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze


Dni otwarte placówki:

20.03.2015

01.06.2015




Misja szkoły:

"Stworzyć w szkole możliwości wszechstronnego rozwoju ucznia".




Udział w programach:
  • „Modernizacja kształcenia zawodowego na Dolnym Śląsku” w ramach IX priorytetu z POKL od IX 2010 do VIII 2013)
  • "Być przedsiębiorczym - nauka przez działanie" w ramach POKL Priorytet III 3.5 Działania Innowacyjne
  • "Człowiek - najlepsza inwestycja" POKL Priorytet 9.4 Wysoko wykwalifikowane kadry oświaty
  • „Moja Mała Ojczyzna” program Książnicy Karkonoskiej w ramach POWT Polska-Saksonia
  • "Patrz i zmieniaj" - program realizowany w ramach współpracy z Centrum Edukacji Obywatelskiej
  • „Szkoła kluczowych kompetencji” projekt ponadregionalny rozwijający umiejętności uczniów szkół ponadgimnazjalnych Polski Centralnej i południowo-zachodniej w ramach priorytetu III 3.3. POKL



Zajęcia pozalekcyjne:
  • koło historyczne
  • koło językowe
  • koło ekologiczne
  • koło europejskie
  • koło ligi ochrony przyrody i przyjaciół zwierząt
  • koło modelarskie
  • koło matematyczne
  • koło mechatroniki
  • koło motoryzacyjne
  • koło muzyczne
  • koło robotyki
  • koło turystyczne
  • koło TPD
  • koło sportowe
  • koło polonistyczne
  • koło wiedzy technicznej
  • koło żeglarskie
  • sks



Oferta dodatkowa:

ZAWODOWE CENTRUM KSZTAŁCENIA NA DOLNYM ŚLĄSKU

z wysoko wyspecjalizowanym sprzętem technicznym

SZKOLNY OŚRODEK KARIERY 

Ośrodek pełni rolę doradczą dla uczniów, młodzieży i rodziców z miasta Jeleniej Góry w zakresie orientacji zawodowej, możliwościach zatrudnienia na lokalnym i unijnym rynku pracy, wyboru dalszej drogi kształcenia. Ośrodek udziela pomocy uczniom w dokonaniu wyboru szkoły zgodnie z zainteresowaniami i predyspozycjami, przygotowuje do wejścia na rynek pracy, udostępnia niezbędne informacje do podjęcia decyzji edukacyjnych oraz udziela informacji uczniom, rodzicom nauczycielom dotyczących typów szkół i zasad rekrutacji 

KURSY:  na wózki widłowe, spawalnicze, uprawnienia 1 kV, kursy komputerowe

Wycieczki  zawodoznawcze, wyjazdy do ośrodków specjalistycznych, wyjazdy na obozy naukowe, praktyki zagraniczne, treningi w hali sportowej pełnowymiarowej




Osiągnięcia:

Szkoła uczestniczy w wielu międzynarodowych, ogólnopolskich i regionalnych olimpiadach, konkursach, i zawodach, w których osiąga wiele sukcesów:

  • 3 razy otrzymaliśmy Międzynarodowy Certyfikat Ekologiczny - Zielona Flaga;
  • posiadamy Certyfikat Szkoły Przedsiębiorczej zajmując 4 miejsce w Polsce,
  • certyfikat strony Internetowej jako przyjaznej dla młodzieży 
  • I miejsce w XI ogólnopolskim konkursie fizyczno – fotograficznym „Zjawiska fizyczne wokół nas”
  • co roku zdobywamy wysokie lokaty  w międzynarodowym konkursie ENERSOL źródła energii (na 28 szkół z 6 krajów), wojewódzkim konkursie Eko-Planeta oraz ogólnopolskim programie profilaktycznym „Mam haka na raka”.
  • II miejsce we współzawodnictwie sportowym szkół jeleniogórskich ponadgimnazjalnych.
  • I miejsce w IV edycji projektu „Moja Mała Ojczyzna” oraz szereg innych osiągnięć, które znajdziecie Państwo na naszej stronie internetowej



Praktyczna nauka zawodu:

Praktyczna nauka zawodu realizowana jest w pracowniach ćwiczeń praktycznych, gdzie uczniowie 4 –letniego Technikum oraz Zasadniczej Szkoły Zawodowej odbywają zajęcia praktyczne w celu opanowania określonych umiejętności praktycznych, uzyskania odpowiednio wysokich sprawności zawodowych oraz wyrobienia umiejętności samodzielnego działania jak również zdobycia wiedzy i umiejętności niezbędnych do wykonywania w przyszłości pracy w wyuczonym zawodzie. Część zajęć realizowana jest bezpośrednio u pracodawców, którzy na stałe współpracują ze szkołą. Uczniowie mają również możliwość odbywania praktyki zawodowej w zakładach, przedsiębiorstwach i u indywidualnych pracodawców regionu jeleniogórskiego. Absolwenci kierunków, w których kształcimy  poszukiwani są na międzynarodowym i regionalnym rynku pracy.




Pomoc socjalna:
  1. Wyprawka szkolna – dla uczniów klas I 
  2. Pomoc socjalna –dla uczniów mieszkańców Jeleniej Góry /stypendia socjalne/ ,Pomoc socjalna dla uczniów z poza miasta Jeleniej Góry / opinie dot. uczniów do Urzędów Gmin – dla uczniów z poza miasta Jeleniej Góry. ( na wniosek rodziców ) 
  3. Akcja „ I ty możesz zostać Św. Mikołajem” organizowana przy współpracy z PCK oraz Strażą Miejską w Jeleniej Górze
  4. Dożywianie uczniów. Pomoc uczniom w trudnej sytuacji materialnej poprzez wsparcie finansowe w ramach TPD. Zbiórka odzieży dla potrzebujących uczniów. Zbiórka pieniędzy dla uczniów chorych na nowotwór. Doraźna pomoc w sytuacjach losowych


Dostępne Kierunki/Zawody:

Technikum
  • Technik pojazdów samochodowych - 311513
    • Identyfikator klasy: 1A
    • Przedmioty rozszerzone: matematyka (od klasy 2), fizyka (od klasy 2)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Mechanik pojazdów samochodowych dba o odpowiedni stan techniczny pojazdów używanych w transporcie drogowym, takich jak samochody osobowe, autobusy, samochody ciężarowe, motocykle, ciągniki rolnicze, a także pojazdy bezsilnikowe, min. przyczepy i naczepy. Mechanik w swojej pracy przede wszystkim demontuje i montuje zespoły i układy mechaniczne oraz dokonuje ich regulacji w pojazdach drogowych, poza tym naprawia lub wymienia wadliwie działające części lub zespoły.

    Mechanik może wykonywać swoją pracę w zakładach produkcji pojazdów drogowych, warsztatach naprawczych oraz w dużych firmach transportowych, które posiadają własne warsztaty naprawcze. W związku z tym jego zadania i czynności, mogą być odmienne.

    W procesie produkcji nowych pojazdów, mechanik wykonuje ściśle czynności, przewidziane w procesie technologicznym. Mają one wówczas charakter zrutynizowany i polegają na wielokrotnym powtarzaniu tych samych operacji, przy użyciu takich samych narzędzi i urządzeń z zachowaniem kolejności określonej w procesie technologicznym. Są to przede wszystkim operacje monterskie, polegające na łączeniu nowych elementów w podzespoły pojazdu, a także czynności kontrolno odbiorcze. Czynności kontrolno-odbiorcze polegają przede wszystkim na sprawdzeniu, czy montowane podzespoły i części nie posiadają wad i mogą zostać użyte w produkcji pojazdu. Ponadto podczas produkcji lub napraw pojazdów drogowych stosuje się technologie, które wymagają od mechanika posiadania kwalifikacji w zakresie różnych rodzajów obróbki mechanicznej, jak na przykład spawanie, szlifowanie, zgrzewanie, klejenie.

    Do zadań mechanika zatrudnionego w zakładach naprawczych należy przyjęcie oraz ustalanie przyczyn wad i uszkodzeń pojazdu, a następnie przeprowadzenie właściwej jego naprawy. Eksploatacja pojazdów samochodowych niesie ze sobą pojawianie się awarii i uszkodzeń wielu mechanizmów, które mogą wymagać regulacji i naprawy, aby utrzymać pojazd we właściwym stanie technicznym. Informacje zawierające dane techniczne o pojeździe samochodowym, mechanik znajduje w dokumentacji dotyczącej konkretnej marki i modelu naprawianego pojazdu. Korzystanie z niej jest niezbędne w związku z dużą różnorodnością samochodów, z którymi może mieć do czynienia mechanik pojazdów samochodowych. Przy przyjmowaniu pojazdów do naprawy mechanik sporządza protokół przyjęcia. Ustalenie wad i uszkodzeń wymaga od mechanika dokonania bezpośrednich oględzin pojazdu. Najczęściej związane jest to z dokonaniem czynności demontażowych w celu dotarcia do podzespołów i części, których uszkodzenie może być przyczyną awarii pojazdu. Natomiast sama naprawa polega na usuwaniu usterek w zespołach mechanicznych i układach pojazdów, poprzez wymianę zniszczonych lub przywrócenie sprawności uszkodzonych części, o ile naprawa jest możliwa. Mechanik przeprowadza także konserwacje podwozia samochodu w celu zabezpieczenia go przed korozją. Wymienia płyny eksploatacyjne, takie jak olej silnikowy, płyn hamulcowy czy płyn chłodzący. Do zadań mechanika należy również sprawdzanie jakości wykonanej pracy. Dokonuje tego podczas jazd próbnych, po dokonanej wymianie lub naprawie.

    Mechanik pojazdów samochodowych wykorzystuje w swojej pracy narzędzia monterskie – wkrętaki, młotki, płaskoszczypce. Posługuje się narzędziami specjalnymi, różnego rodzaju ściągaczami, kluczami dynamometrycznymi. Używa przyrządów pomiarowych, takich jak suwmiarki, śruby mikrometryczne, szczelinomierze i ciśnieniomierze. Ponadto, zarówno diagnostyka, jak i naprawy, wymagają umiejętności korzystania ze sterowanych komputerowo urządzeń diagnostycznych.

    W zawodzie mechanika pojazdów samochodowych wymagana jest znajomość budowy i zasad działania wszystkich mechanicznych zespołów i układów pojazdu. Producenci pojazdów wprowadzają nowe modele pojazdów a w nich nowe rozwiązania techniczne. Wymaga to od mechanika ciągłego doskonalenia kwalifikacji zawodowych. Podnoszenie kwalifikacji prowadzi natomiast do wyspecjalizowania w zakresie wykonywania napraw konkretnych zespołów i układów pojazdów samochodowych, takich jak układ zapłonowy, układ zasilania, układ zaworowy, sprzęgło, skrzynia przekładniowa, zawieszenie, układ kierowniczy. Mechanik może specjalizować się w zakresie napraw układów hydraulicznych i pneumatycznych, jak na przykład pneumatyczna amortyzacja samochodu osobowego.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Warunki materialne

    Mechanik pojazdów samochodowych pracuje halach produkcyjnych, warsztatach usługowo-naprawczych oraz na wolnym powietrzu. W zakładach produkcyjnych mechanicy pracują przy liniach montażowych umożliwiających montowanie kolejnych zespołów i podzespołów, aż do powstania gotowego pojazdu, a w zakładach naprawczych na stanowiskach pojazdowych, umożliwiających dokonanie napraw.

    W zawodzie występują zagrożenia związane z warunkami materialnymi pracy. Korzystanie podczas pracy z drabin, schodów podwieszanych i platform niesie ryzyko upadku z wysokości. Ryzyko urazów związane jest również z używaniem urządzeń, których części są w ruchu, takich jak podnośniki, dźwigi, poruszające się pojazdy lub ruchome części pojazdów. Korzystanie z urządzeń elektrycznych niesie natomiast zagrożenie porażenia prądem, a tlenek węgla i metale ciężkie w spalinach i np. w płynach hamulcowych mogą być przyczyną przewlekłych zatruć. Poza tym wykorzystywane powszechnie kleje, żywice epoksydowe, benzyna, oleje, nikiel, mogą prowadzić do pojawienia się chorób skóry lub układu oddechowego. Ze względu na materialne warunki pracy, mechanik powinien doskonale znać wszelkie przepisy BHP dotyczące pracy w warunkach warsztatowych oraz przepisy przeciwpożarowe i instrukcje pracy na poszczególnych stanowiskach pracy.

    Warunki społeczne

    Mechanik pojazdów samochodowych pracuje najczęściej indywidualnie. Jednak poważniejsze prace, wymagające wykonania wielu czynności jednocześnie, mogą przebiegać w zespołach 2-3 osobowych. Następuje wówczas podział zadań i odpowiedzialności za ich wykonanie. Wszystkie czynności pracy są konsultowane z brygadzistą lub kierownikiem warsztatu. Kontakty z ludźmi w tym zawodzie nie są intensywne, na pewno częstsze są w warsztatach usługowo-naprawczych, gdzie mechanik przyjmujący pojazd do naprawy ma kontakt z klientem, od którego uzyskuje pierwsze informacje o usterce.  

    Warunki organizacyjne

    W warsztatach naprawczych mechanicy pojazdów samochodowych pracują najczęściej w systemie zmianowym w ciągu dnia. Zmiana trwa zazwyczaj 8 godzin. Zakłady produkcyjne mogą stosować trzyzmianowy system pracy, z jedną zmianą nocną. Także w firmach transportowych i komunikacyjnych praca odbywa się w systemie trzyzmianowym. Jest to związane z potrzebą zapewnienia pojazdom możliwości szybkiej naprawy o każdej porze (w ciągu dnia i w nocy). Praca mechanika jest okresowo nadzorowana przez brygadzistę lub kierownika zmiany. W zakładach produkcji pojazdów, mechanicy wykonują czynności powtarzające się bardzo często – zrutynizowane. W warsztatach obsługowo naprawczych, czynności pracy związane są z określeniem wady i naprawą poszczególnego pojazdu. Mechanik odpowiada za jakość wykonywanych usług. Na stanowisku pracy obowiązuje go dbałość o czystość, a także o powierzone mu urządzenia i narzędzia.

     

    PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Zaburzenia równowagi i świadomości, wady wzroku nie poddające się korekcji, brak widzenia obuocznego, daltonizm, zaburzenia adaptacji wzroku do ciemności, uszkodzenie narządu słuchu uniemożliwiające kontrolę słuchową pracy pojazdów samochodowych, obniżona sprawność ruchowa kończyn dolnych i górnych, przewlekle schorzenia układu oddechowego, zaburzenia psychiczne, skłonność skóry do uczuleń, epilepsja i inne stany chorobowe przebiegające z utrata świadomości.

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    Do najważniejszych cech przydatnych w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych, należy zaliczyć zdolność koncentracji uwagi, podzielność uwagi i łatwość przerzucania się z jednej czynności na drugą. Mechanik powinien być skoncentrowany na swojej pracy ponieważ odpowiada za stan techniczny pojazdów używanych w ruchu drogowym.

    Praca w zakładzie naprawczym wymaga wykonywania wielu różnych czynności prowadzących do wykonania naprawy. Na przykład po wymontowaniu uszkodzonej części pojazdu trzeba ją naprawić przez dokonanie odpowiedniej spoiny za pomocą spawania. Wymaga to dużej łatwości przerzucania się z jednej czynności na drugą. Do znalezienia przyczyny awarii potrzebne są takie cechy, jak ciekawość, spostrzegawczość, zdolność rozumowania logicznego. Bardzo ważną cechą w zawodzie jest dokładność, przestrzeganie ustalonych warunków technicznych napraw i czynności obsługowych. W parze z dokładnością powinna iść umiejętność pracy w szybkim tempie. Ważna jest również cierpliwość i wytrzymałość na długotrwały wysiłek, wykonywany w niewygodnej pozycji ciała, natomiast gotowość do pracy w nieprzyjemnych warunkach, czyli np. w kontakcie z olejami, smarami, pyłami i oparami, jest w zawodzie niezbędna .

    Ponadto do pracy w zawodzie niezbędne są zainteresowania i uzdolnienia techniczne, takie jak umiejętność posługiwania się narzędziami, instalowanie urządzeń technicznych, umiejętność czytania schematów i warunków technicznych. W zawodzie potrzebna jest również znajomość zjawisk fizycznych i chemicznych, gdyż występują one w zespołach i układach pojazdów samochodowych (na przykład właściwości płynu hamulcowego czy chłodzącego).


    MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

    Rozwój motoryzacji i związany z nim rozwój usług motoryzacyjnych umożliwia znalezienie zatrudnienia w zawodzie mechanik pojazdów samochodowych. Miejsca, w których można poszukiwać pracy, to zakłady produkcyjne, gdzie produkuje się samochody osobowe, motocykle i motorowery, samochody ciężarowe, przyczep i naczepy do samochodów ciężarowych, autobusy, jak również ciągniki rolnicze. Zatrudnienie można znaleźć także w zakładach naprawczych i stacjach serwisowych. Duże firmy transportowe i zakłady komunikacji publicznej również zatrudniają mechaników pojazdów samochodowych, którzy utrzymują w odpowiednim stanie technicznym pojazdy, wykorzystywane w transporcie osób i towarów. Mechanicy zainteresowani pracą za granicą, mogą poszukiwać zatrudnienia w krajach Unii Europejskiej. W takim przypadku, niezbędna jest dobra znajomość języka obcego.

    Doświadczony mechanik pojazdów samochodowych może podjąć także pracę w ramach własnej działalności gospodarczej. Trzeba jednak pamiętać, że do podjęcia takiej działalności potrzebny jest dosyć duży, własny wkład finansowy (budynek warsztatu z kanałem lub podnośnikiem to ogromna inwestycja). Samozatrudnienie w tym zawodzie nie jest powszechne.

    Możliwości zatrudnienia związane są z lokalnymi rynkami pracy. W dużych miastach, będących jednocześnie ośrodkami przemysłowymi szanse na zatrudnienie w zawodzie są stosunkowo duże. Według informacji zamieszczonych na internetowym serwisie publicznych służb zatrudnienia, bezrobotnych mechaników pojazdów samochodowych, zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy w I połowie 2008 roku było 5.037. W tym czasie, do powiatowych urzędów pracy na terenie kraju zgłoszono 2.043 oferty pracy w tym zawodzie.

    Średnia płaca w zawodzie kształtuje się w granicach 3000 zł. brutto, czyli przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w I kwartale 2008 roku (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego).

     

    ZADANIA ZAWODOWE

    • wykonywanie oceny stany technicznego pojazdu samochodowego i jego zespołów,
    • dobieranie części zamiennych i materiałów eksploatacyjnych,
    • obsługiwanie i naprawianie pojazdu samochodowego i jego zespołów,
    • posługiwanie się oprogramowaniem specjalistycznym,
    • prowadzenie dokumentacji technicznej i eksploatacyjnej związanej z obsługą i naprawą pojazdów samochodowych,
    • organizowanie i nadzorowanie procesów obsługowo-naprawczych pojazdów samochodowych.


    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie Technik pojazdów samochodowych wyodrębniono 3 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

     

    K1

     

    M.18

     

    Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych

     

     

     

    K2

     

    M.12

     

    Diagnozowanie oraz naprawa elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych

     

     

     

    K3

     

    M.42

     

    Organizacja i prowadzenie procesu obsługi pojazdów samochodowych

     

     

     






  • Technik spedytor - 333108
    • Identyfikator klasy: 1SP
    • Przedmioty rozszerzone: matematyka (od klasy 1), informatyka (od klasy 3)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 1), zajęcia specjalizacyjne (od klasy 1)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Głównym celem pracy technika spedytora jest organizacja transportu ładunków, czyli kojarzenie ładunków do przewozu z wolnymi środkami transportowymi. Można powiedzieć, że głównym zadaniem technika spedytora jest pełna logistyczna obsługa klienta.

    Pierwszy krok w tym kierunku, to wyszukiwanie potencjalnych klientów. Sposób wykonywania tego zadania i jego efektywność są zależne tylko i wyłącznie od pomysłowości, zaangażowania i profesjonalizmu technika spedytora. Źródłem informacji o ewentualnych klientach mogą być np. targi, internet, branżowe katalogi itp. W momencie, kiedy technik spedytor posiada już dane teleadresowe konkretnych firm (producenci lub handlowcy), kontaktuje się z nimi, w celu umówienia się na spotkanie. W czasie spotkania, przedstawia propozycje firmy, którą reprezentuje i w przypadku zainteresowania z drugiej strony, ustala warunki współpracy, czyli cenę, ilość przewożonego towaru itp.

    W zależności od rodzaju ładunku (mogą to być np. ładunki sypkie, towary płynne) technik spedytor wyszukuje odpowiedni środek transportu. Kolejnym etapem w obsłudze klienta jest monitoring procesu transportowego, co oznacza, iż jest on odpowiedzialny za dane zlecenie, dozoruje transport ładunku. W związku z tym przesyła do miejsca załadunku awizacje (czyli numer samochodu, dane kierowcy), a kiedy towar jest już załadowany, sprawdza, czy wszystko jest w porządku, informuje kierowcę, kiedy może jechać itd. Następnie prowadzi monitoring telefoniczny lub przez system GPS. Na bieżąco kieruje transportem, w razie potrzeby nawiązuje kontakt z agencją celną i innymi odpowiednimi instytucjami oraz informuje zainteresowane strony o tym, co dzieje się w danym momencie z ładunkiem.

    Do obowiązków technika spedytora należy również przygotowanie dokumentów transportowych dla kierowców oraz dla klienta. Do dokumentów transportowych zaliczają się listy przewozowe, dokumenty załadunku oraz inne dokumenty wyznaczone przez klienta, np. kwity wagowe lub specyfikacje.

    W zawodzie technika spedytora można wyróżnić kilka specjalizacji: spedytora lądowego, morskiego i lotniczego. Wszyscy oni obsługują klientów w zakresie eksportu, importu i tranzytu towarów. To, co różni ich pracę, to rodzaj środka transportu, którym są przewożone ładunki. Spedytor morski zajmuje się obsługą towarów przewożonych statkami lub barkami, ewentualnie koleją (jako przedłużenie morskiego procesu transportowego), spedytor lądowy – samochodami, a spedytor lotniczy – samolotami.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Miejscem pracy technika spedytora jest pomieszczenie biurowe, choć w przypadku spedytora morskiego, może to być również teren portu.

    Podstawowym narzędziem pracy jest komputer, telefon, faks, które służą do kontaktowania się z klientami i przewoźnikami w trakcie trwania procesu transportowego oraz z instytucjami, urzędami itp.

    Praca technika spedytora, która w dużej mierze ma charakter biurowy, nie niesie zagrożeń chorobami zawodowymi. Możliwe jest jedynie ryzyko pogorszenia wzroku, związane z pracą przy komputerze oraz bóle kręgosłupa, wynikające z siedzącego trybu pracy.

    Technik spedytor w swojej pracy ma ciągły kontakt z ludźmi. Wynika to z konieczności ustalania wielu spraw związanych z transportem danego towaru, omawiania szczegółów transportu, i to zarówno z klientem, jak i z przewoźnikiem. W trakcie spotkań z klientem spedytor nawiązuje bądź podtrzymuje kontakty, ustala warunki kontraktu oraz omawia wykonywane zlecenia. Technik spedytor reprezentuje firmę przed klientem, prowadzi negocjacje, współpracuje z zespołem. Ogólnie można powiedzieć, że praca spedytora jest samodzielna, choć poszczególne etapy są nadzorowane i konsultowane z szefem firmy.

    Technik spedytor pracuje od 6 do 9 godzin dziennie, godziny jego pracy są stałe. Praca jest zrutynizowana w zakresie wykonywania konkretnych zadań i czynności (np. prowadzenie dokumentacji itp.), które są stałe i określone, natomiast zmienne są okoliczności prowadzonych spraw, np. czasem możliwe są wyjazdy służbowe, zarówno na terenie kraju, jak i poza jego granicami, zmieniają się klienci, przewożony ładunek, podczas transportu zdarzają się różne nieprzewidziane sytuacje, którymi spedytor musi pokierować itd. Ta ostatnia sytuacja może się wiązać z licznymi rozmowami telefonicznymi w problematycznej sprawie, również po godzinach pracy.

     

    PRZECIWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Technik spedytor powinien mieć dobry słuch i sprawny aparat mowy, gdyż często rozmawia przez telefon lub osobiście z klientami i ze współpracownikami. Potrzebny jest też dobry wzrok (choć jest możliwość noszenia szkieł korekcyjnych), gdyż spedytor wiele czasu spędza przy komputerze. Praca spedytora zaliczana jest do lekkich, gdyż nie jest związana z wysiłkiem fizycznym.

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    W związku z bardzo częstym kontaktem z ludźmi, Technik spedytor powinien wykazywać się umiejętnością nawiązywania i utrzymywania kontaktów oraz zdolnością przekonywania i negocjacji, co jest szczególnie ważne w trakcie pozyskiwania klientów dla firmy. Wiąże się z tym łatwość wypowiadania się w mowie i piśmie, gdyż w trakcie rozmów osobistych i telefonicznych lub w czasie wymiany informacji drogą elektroniczną, potrzebne jest szybkie i poprawne formułowanie myśli, zwłaszcza, gdy sprawa jest pilna i trzeba natychmiast interweniować. Ponadto konieczna jest umiejętność pracy w szybkim tempie, podejmowania szybkich i trafnych decyzji, łatwość przerzucania się z jednej czynności na drugą oraz inicjatywność, wyrażająca się w samodzielnym podejmowaniu działań, bez czekania na polecenia przełożonego. Pomocna przy tym będzie kreatywność, która pomoże dostrzec nietypowe rozwiązania danego problemu, np. w sytuacji, gdy wynikną problemy podczas realizowania transportu.

     

    MOŻLIWOŚCI ZATRUDNIENIA

    Miejscem pracy technika spedytora mogą być wszystkie firmy, w których istnieje konieczność przetransportowania ładunku. Są to zarówno przedsiębiorstwa, które dla swoich potrzeb zatrudniają spedytorów, czyli firmy handlowe, produkcyjne itp., jak również firmy specjalizujące się wyłącznie w spedycji -  spedycyjne i logistyczne. Siedziby. W zawodzie spedytora możliwe jest samozatrudnienie, gdyż każdy zainteresowany może otworzyć własną działalność gospodarczą - firmy spedycyjne są wyłącznie firmami prywatnymi.   

     

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie Technik spedytor wyodrębniono 2 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

     

    K1

     

    A.28

     

    Organizacja i nadzorowanie transportu

     

     

     

    K2

     

    A.29

     

    Obsługa klientów i kontrahentów

     

     

     






  • Technik budownictwa - 311204
    • Identyfikator klasy: 1D
    • Przedmioty rozszerzone: informatyka (od klasy 3), matematyka (od klasy 1), zajęcia specjalizacyjne (od klasy 1)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Technik budownictwa wykonuje lub nadzoruje różne prace związane z wznoszeniem, eksploatacją, modernizacją, rozbiórką obiektów ogólnobudowlanych, kosztorysowaniem robót budowlanych oraz wytwarzaniem materiałów i elementów budowlanych.

    W zawodzie technika budownictwa można być zatrudnionym na różnych stanowiskach pracy i można wykonywać różnorodne zadania i czynności. Technicy budownictwa w zdecydowanej większości pracują w wykonawstwie robót budowlanych (są to: prace ziemne, fundamentowe, betoniarskie, zbrojarskie, murarskie, ciesielskie, wykończeniowe i instalacyjne). W firmach budowlanych obowiązuje hierarchia stanowisk zaczynając od pracownika fizycznego, poprzez brygadzistę, majstra, kończąc na stanowisku kierownika budowy. Zależne jest to przede wszystkim od doświadczenia zawodowego i zdobytych już uprawnień budowlanych. Podstawowym zadaniem technika budownictwa zatrudnionego w wykonawstwie jest prowadzenie zleconych firmie robót zgodnie z projektem, kosztorysem, zasadami sztuki budowlanej i wiedzy technicznej. W szczególności zaś zadania te obejmują:

    • posługiwanie się dokumentacją budowlaną, normami, instrukcjami oraz katalogami,
    • dobieranie technologii wykonywania robót budowlanych,
    • użytkowanie maszyn, narzędzi, urządzeń i sprzętu zgodnie z zasadami eksploatacji,
    • wykonywanie pomiarów niezbędnych do prowadzenia robót budowlanych,
    • organizowanie, użytkowanie i likwidowanie terenu budowy,
    • organizowanie i koordynowanie, wykonywanie i zabezpieczanie robót ziemnych, budowlanych i instalacyjnych,
    • prowadzenie dokumentacji budowy,
    • sporządzanie kosztorysów oraz ofert przetargowych,
    • projektowanie prostych elementów konstrukcyjnych budowli o nieskomplikowanej architekturze i konstrukcji
    • kierowanie robotami budowlanymi.

    W przypadku zadań związanych z kierowaniem bądź projektowaniem wymagane jest posiadanie uprawnień budowlanych. Należy jednak zaznaczyć, że zmiany w Prawie budowlanym ograniczyły dostęp do uzyskania uprawnień budowlanych tylko dla osób z wyższym wykształceniem, z tytułem magistra inżyniera. W przypadku techników budownictwa dotyczy to wyłącznie osób, które przed dniem 01.01.2006 r. uzyskały odpowiednie wykształcenie oraz rozpoczęły dokumentowanie wymaganej praktyki.

    Do wykonania pomiarów związanych z prowadzeniem robót budowlanych technik budownictwa wykorzystuje przyrządy kontrolno- pomiarowe (mierniki, suwmiarki, niwelator), posługuje się również komputerem przy sporządzaniu kosztorysów czy ofert przetargowych. W przypadku posiadania uprawnień projektowych w ograniczonym zakresie najczęściej wykorzystywanym programem jest CAD i AutoCAD (programy do komputerowego wspomagania projektowania).

    Technik budownictwa pracuje głównie na wolnym powietrzu (plac budowy), ale także w budynkach (biura, pracownie, magazyny). Na otwartej przestrzeni podlega różnym, często niekorzystnym wpływom środowiska. Branża budowlana jest wciąż niebezpieczna ze względu na wypadki przy pracy i katastrofy budowlane. Przyczyną wypadków mogą być wykopy, rusztowania czy wystające części maszyn budowlanych, które mogą prowadzić do obrażeń ciała, kalectwa czy nawet śmierci.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Warunki materialne

    Praca technika budownictwa może przebiegać na wolnym powietrzu (plac budowy) lub w pomieszczeniach (biura, hurtownie, magazyny). Na otwartej przestrzeni ma do czynienia ze zmiennymi czynnikami atmosferycznymi (niska, wysoka temperatura, opady deszczu, śniegu, wiatr). W związku z tym narażony jest na różnego rodzaju niebezpieczeństwa, np. udar słoneczny, przeziębienia czy choroby reumatyczne. Technik budownictwa styka się na budowie z innymi niesprzyjającymi czynnikami (kurz, pył, piasek, cement, wapno), które mogą powodować podrażnienia skóry prowadzące do alergii, a także z hałasem, wibracjami, co może prowadzić do uszkodzeń narządu słuchu. Plac budowy jest też często miejscem katastrof budowlanych czy nieszczęśliwych wypadków przy pracy. Przyczyną wypadku może być niezabezpieczony wykop, źle postawione rusztowanie czy niesprawna maszyna budowlana. Mogą one prowadzić do różnych obrażeń ciała, kalectwa, a nawet śmierci.

    Nierzadko musi się wspinać na wysokie rusztowania, co grozi upadkiem czy przebywać w otoczeniu ciężkiego sprzętu budowlanego.

    Praca na budowie wymaga stosowania ubrania roboczego, dodatkowo elementów ubrania ochronnego (np. kask), konieczne jest również wydzielenie terenu budowy poprzez taśmy, oświetlone bariery, tablice ostrzegawcze itp.

    Warunki społeczne

    Specyfika zawodu technika budownictwa wymaga pracy zespołowej. Technik budownictwa kontaktuje się z przełożonymi, robotnikami, inspektorami nadzoru. Współpracuje ze swoimi zwierzchnikami i nadzorem technicznym. Technik budownictwa jako właściciel firmy budowlanej prowadzi również negocjacje biznesowe. Charakter tej pracy jest taki, że z jednej strony technik musi wykonywać polecenia przełożonych, z drugiej zaś technik też wydaje polecenia podległym mu pracownikom i pilnuje, żeby zostały one wykonane.

    Warunki organizacyjne

    Najczęściej czas pracy jest stały i wynosi 8 godzin (od 7.00 do 15.00), ale często zdarza się, że aby dokończyć jakiś element budowy czas trwania „dniówki” przedłuża się nawet do 14 godzin, a w szczególnych przypadkach praca może odbywać się również nocą. Czas pracy na budowie jest również zmienny w zależności od pory roku i pogody - roboty budowlane są najbardziej intensywne w ciepłych porach roku, a występuje zastój przy temperaturze poniżej 5 stopni. Praca wymaga również przemieszczania się na dużych odległościach w zależności od miejsca budowy czy miejsca wykonywania prac remontowych, nierzadko wymagane jest wówczas posiadanie prawa jazdy i własnego samochodu do dyspozycji.

    Technik budownictwa odpowiada pod kątem terminowości i jakości wykonanej pracy przed osobami czy jednostką, które zleciły wykonanie jakiejś budowy. Technik budownictwa pracujący na stanowisku kierownika budowy raportuje pracę swojemu przełożonemu, odpowiada też przed inspektorem nadzoru budowlanego, z drugiej zaś sam kontroluje wykonywanie prac pod względem jakości, ilości i założonego terminu.

    Praca wiąże się z odpowiedzialnością zawodową i dyscyplinarną. Odpowiedzialność zawodową ponoszą wszystkie osoby sprawujące samodzielne funkcje na budowie. Osoby te mogą być ukarane, (jeśli spowodowały zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, zagrożenie mienia, zagrożenie środowiska, spowodowały znaczne szkody materialne czy nie wypełniają swoich obowiązków lub robią to bardzo niedbale) zakazem wykonywania samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie na okres od roku do pięciu lat połączonym z obowiązkiem powtórnego zdania egzaminu na uprawnienia. Postępowanie dyscyplinarne prowadzi Okręgowy Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowych Izbach Inżynierów Budownictwa.

     

    PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Ograniczona sprawność ruchowa kończyn górnych i dolnych, wady wzroku nie dające się korygować szkłami, choroby układu krążenia, choroby skóry, choroby układu oddechowego, skrzywienie kręgosłupa i płaskostopie, zaburzenia świadomości i napady drgawkowe choroby reumatyczne.

    Sposobów przystosowania stanowisk pracy w tym zawodzie można szukać m.in. w:

    • ograniczeniu lub wykluczeniu wymagań stanowiska pracy dotyczących sprawności kończyn dolnych - takie zorganizowanie pracy, aby można było wykonywać ją w pozycji siedzącej - np. niektóre prace biurowe, dokumentacyjne, czy administracyjne

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    Podstawowymi wymaganiami psychologicznymi w zawodzie technika budownictwa jest zdolność koncentracji uwagi (praca przebiega często w hałasie, a trzeba skupić się nad jakimś zagadnieniem), podzielność uwagi (wykonywanie kilku czynności naraz). Powinien posiadać umiejętność podejmowania szybkich i trafnych decyzji (zwłaszcza w sytuacjach zagrażających zdrowiu i życiu) i być samodzielny w działaniu, gdyż sam musi podejmować większość decyzji, a także umiejętność pracy pod presją czasu. Ważna jest też dobra pamięć (dotycząca ludzi, rzeczy, a szczególnie orientacji na placu budowy). Technika budownictwa powinna cechować umiejętność nawiązywania kontaktów z ludźmi i bezkonfliktowego współdziałania ze współpracownikami oraz zrównoważenie emocjonalne. W przypadku nadzoru nad podległym personelem powinien posiadać umiejętności kierownicze i organizacyjne, potrafić postępować i współdziałać z ludźmi, być stanowczym w wydawaniu poleceń i ich egzekwowaniu.

    Technik budownictwa musi być osobą odpowiedzialną (za bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, za wyposażenie i maszyny, za zapewnienie terminowego wykonawstwa). By uniknąć wielu wypadków, awarii musi być ostrożny i dokładny w realizowaniu powierzonych zadań, wytrwały, cierpliwy, obdarzony wyobraźnią i zdolnością przewidywania konsekwencji swoich działań i decyzji.

    W codziennej pracy powinien wykazywać zainteresowania techniczne w zakresie posługiwania się różnego typu narzędziami i przyborami, jak i naukowe przejawiające się w uaktualnianiu wiedzy z branży budowlanej na temat nowych technologii stosowanych w budownictwie, najnowszych rozwiązań w pracach budowlanych, wykorzystywać programy komputerowe, przydatne w zawodzie technika budownictwa. Niezbędna jest wiedza z zakresu prawa budowlanego i prawa pracy, szczególnie przestrzegania przepisów bhp, ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska podczas wykonywania zadań zawodowych. Jeśli technik budownictwa prowadzi własna firmę wówczas potrzebna jest wiedza z podstaw księgowości, rachunkowości, obowiązków wobec US, ZUS i własnych pracowników.

     

    MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

    Technik budownictwa wykonuje pracę w przedsiębiorstwach budowlanych, wytwórniach prefabrykatów, hurtowniach i składach materiałów budowlanych, pracowniach projektowych, zakładach remontowo-budowlanych spółdzielni mieszkaniowych. Technik budownictwa może też stworzyć własną firmę budowlaną. Technicy najczęściej znajdują zatrudnienie w małych i średnich firmach prywatnych, z reguły poza stałym miejscem zamieszkania. Wynika to z faktu, iż firmy zatrudniające techników budownictwa otrzymują zlecenia w różnych miejscach, często niezwiązanych z siedzibą firmy. Najtrudniej znaleźć pracę osobom bez doświadczenia zawodowego- zaraz po ukończeniu szkoły gdyż pracodawcy najczęściej zatrudniają techników z praktyką w zawodzie i uprawnieniami budowlanymi.

    Wynagrodzenie zależy od stanowiska, wielkości firmy oraz regionu kraju. Najniższe płace występują na stanowiskach fizycznych, gdzie dochody kształtują się na poziomie najniższej krajowej, kierownicy budowy zaś mogą zarobić pomiędzy 1850 zł a 3800 zł i więcej.

    Najwyższe dochody w tej branży mają osoby prowadzące własną działalność gospodarczą (4000 PLN i więcej). W budownictwie, tak jak w pozostałych branżach, płace silnie uzależnione są od regionu kraju. Zdecydowanie najwyższe zarobki mają zatrudnieni na Mazowszu. Średnia wynagrodzeń wynosi tam 3500 zł. Zdecydowanie najgorzej zarabiają w branży budowlanej osoby zatrudnione w województwach wschodnich

     

    ZADANIA ZAWODOWE

    • analizowanie dokumentacji technicznej i organizacyjnej robót budowlanych
    • wykonywanie rysunków budowlanych
    • określanie właściwości materiałów budowlanych i prawidłowego ich stosowania
    • wykonywanie pomiarów niezbędnych przy prowadzeniu robót budowlanych
    • określanie gruntów budowlanych, ich właściwości i zastosowania do celów fundamentowych
    • kierowanie pracą brygady (brygad) roboczej i robotami w obiekcie, organizowanie przebiegu tych prac
    • prowadzenie rozliczeń za robociznę, materiały, sprzęt i maszyny oraz rozliczeń z inwestorem
    • projektowanie nieskomplikowanych elementów konstrukcyjnych na podstawie obliczeń oraz wykonywanie obliczeń budowlanych elementów statycznych
    • dobieranie optymalnych technologii wykonania różnych robót budowlanych
    • organizowanie pracy podwykonawców na budowie
    • ustalanie norm pracy dla różnych robót budowlanych
    • określanie stanu zużycia elementów budowlanych i sposobu ich naprawy
    • organizowanie pracy polowego laboratorium materiałów budowlanych
    • organizowanie pracy wytwórni półfabrykatów budowlanych zlokalizowanej na terenie budowy
    • kształtowanie optymalnych warunków pracy na budowie z uwzględnieniem prawa pracy i przepisów bhp

     

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie technik (technik budownictwa) wyodrębniono 3 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

     

    K1

     

    B.18.

     

    Wykonywanie robót murarskich i tynkarskich

     

     

    K2

     

    B.33.

     

    Organizacja i kontrolowanie robót budowlanych

     

     

    K3


     

    B.30.

     

    Sporządzanie kosztorysów oraz przygotowanie dokumentacji przetargowej

     






  • Technik mechatronik - 311410
    • Identyfikator klasy: 1C
    • Przedmioty rozszerzone: fizyka (od klasy 2), matematyka (od klasy 2)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Technik mechatronik projektuje i wytwarza części i zespoły maszyn i urządzeń mechanicznych z wykorzystaniem technik komputerowych. Wykorzystuje w swojej pracy nowoczesne techniki sterowania maszynami i urządzeniami łączące w sobie elektronikę, informatykę, mechanikę, automatykę i robotykę.

                Pozyskuje, ocenia i tworzy dokumentacje techniczną do urządzeń i układów mechatronicznych. Dobiera elementy, podzespoły, zespoły, moduły, wskaźniki i połączenia do urządzeń i systemów mechatronicznych. Przygotowuje elementy, wskaźniki, podzespoły i zespoły do montażu, nastawia ich parametry i nadzoruje ich montaż oraz demontaż. Projektuje i opracowuje procesy technologiczne produkcji części urządzeń i układów mechatronicznych.

                Testuje elementy, moduły i podzespoły oraz oblicza ich parametry. Wykonuje pomiary wielkości elektrycznych i nieelektrycznych oraz interpretuje ich wyniki. Instaluje i testuje oprogramowanie sterujące. Kontroluje prawidłowość pracy urządzeń i systemów. Instaluje i uruchamia urządzenia i systemy mechatroniczne.

                 Dozoruje pracę urządzeń i systemów oraz ocenia ich stan techniczny. Przygotowuje i prowadzi dokumentację techniczną i ruchowa. Sporządza protokoły z uszkodzeń i awarii. Stosuje przepisy bhp, ppoż. i ochrony środowiska podczas wykonywania pracy. Organizuje własne stanowisko pracy.

                Może również we własnym zakresie projektować, montować oraz programować proste układy mechatroniczne.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Praca technika mechatronika odbywa się w halach produkcyjnych, warsztatach naprawczych lub laboratoriach. W pomieszczeniach tych utrzymywana jest odpowiednia temperatura, wilgotność, czystość oraz porządek. Pomieszczenia są dobrze oświetlone oraz wentylowane (lub klimatyzowane). Zagrożenia wiążą się przede wszystkim z długotrwałym przebywaniem w polu elektromagnetycznym, naświetlaniem promieniami rentgenowskimi, zatruciem pyłami powstałymi przy szlifowaniu, kontaktem z substancjami alergicznymi( np. opary metali).

     

    PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Nieskorygowane szkłami wady wzroku, brak widzenia obuocznego, zaburzenia widzenia barw, choroby oczu, niedosłuch, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi, choroby układów: nerwowego, krążenia i wady serca, oddechowego, alergie, choroby skóry rąk, wzmożona potliwość rąk, schorzenia narządu ruchu, ograniczenia sprawności rąk.

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    Koordynacja wzrokowo-ruchowa, percepcja kształtów, koncentracja uwagi, dokładność, spostrzegawczość, zdolności manipulacyjne.

    Uzdolnienia planimetryczne, zainteresowania techniczne i informatyczne.

     

    MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

    Technik mechatronik może być zatrudniony w zakładach o zautomatyzowanym i zrobotyzowanym procesie produkcyjnym, w rolnictwie i leśnictwie, przemyśle spożywczym, energetyce i energoelektronice, przemyśle medycznym, lotnictwie, żegludze, usługach- wszędzie tam, gdzie jest praktyczne zastosowanie technologii informacyjnej. Może także pracować w zakładach naprawczych sprzętu AGD, zabawek dziecięcych itp.

     

    KSZTAŁCENIE W ZAWODZIE

    Kształcenie w zawodzie technik mechatronik odbywa się w  następujących typach szkół:

    • czteroletnie technikum dla absolwentów gimnazjum;
    • dwuletnia szkoła policealna dla absolwentów: trzyletniego liceum ogólnokształcącego, trzyletniego liceum profilowanego, czteroletniego technikum, dwuletniego liceum uzupełniającego lub trzyletniego technikum uzupełniającego;
    • jednoroczna szkoła policealna dla absolwentów liceum profilowanego o profilu mechatronicznym.

    Po uzyskaniu dyplomu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie technik mechatronik może je podwyższać, kontynuując naukę w szkołach wyższych na kierunkach: mechatronika, mechanika i budowa maszyn, automatyka i robotyka.

     

    ZADANIA ZAWODOWE

    • pozyskiwanie, ocenianie i tworzenie dokumentacji technicznej do urządzeń i układów mechatronicznych
    • dobieranie elementów, podzespołów, zespołów, modułów, wskaźników i połączeń do urządzeń i systemów mechatronicznych
    • przygotowywanie elementów, wskaźników, podzespołów i zespołów do montażu urządzeń i systemów mechatronicznych
    • projektowanie i opracowywanie procesów technologicznych produkcji części urządzeń i układów mechatronicznych
    • testowanie elementów, modułów i podzespołów oraz obliczanie ich parametrów
    • wykonywanie pomiarów wielkości elektrycznych i nieelektrycznych oraz interpretowanie ich wyników
    • instalowanie i testowanie oprogramowań sterujących
    • kontrola prawidłowości pracy urządzeń i systemów
    • instalowanie i uruchamianie urządzeń i systemów mechatronicznych
    • dozorowanie pracy urządzeń i systemów oraz ocena ich stanu technicznego
    • montowanie i demontowanie urządzeń i systemów mechatronicznych
    • prowadzenie diagnostyki zapobiegawczej, wyszukiwanie błędów, usuwanie awarii w urządzeniach i systemach mechatronicznych
    • przygotowywanie i prowadzenie dokumentacji technicznej i ruchowej
    • sporządzanie protokołów z uszkodzeń i awarii

     

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie technik mechatronik wyodrębniono 3 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

     

    K1

     

     E.3.

     

    Montaż urządzeń i systemów mechatronicznych

     

     

    K2

     

    E.18.

     

    Eksploatacja urządzeń i systemów mechatronicznych

     

     

    K3

     

    E.19.

     

    Projektowanie i programowanie urządzeń i systemów mechatronicznych


     






  • Technik mechanik - 311504
    • Identyfikator klasy: 1M
    • Przedmioty rozszerzone: informatyka (od klasy 3), matematyka (od klasy 1)
    • Przedmioty uzupełniające: podstawy pożarnictwa (od klasy 1), historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    • Specjalizacja lotnicza
    • Specjalizacja informatyczna
    • Specjalizacja pożarnicza
    • Specjalizacja odnawialne źródła energii

     

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Technik mechanik organizuje i nadzoruje produkcję, montaż, naprawy i konserwacje wszelkich maszyn i urządzeń produkowanych we wszystkich rodzajach przemysłu. Są to maszyny i urządzenia budowlane, drogowe i melioracyjne, do obróbki metali, dźwigowo-transportowe, energetyczne, górnicze i wiertnicze, hutnicze i odlewnicze, poligraficzne, przemysłu chemicznego, przemysłu drzewnego i papierniczego, przemysłu elektrotechnicznego i elektronicznego, przemysłu materiałów budowlanych i ceramiki szlachetnej, przemysłu lekkiego, przemysłu spożywczego, rolnicze i gospodarki leśnej. Są to także środki transportu lotniczego, transportu samochodowego, szynowego, wodnego. Technik mechanik może się zajmować mechaniką precyzyjną, obróbką cieplna, obróbką plastyczną, obróbką skrawaniem, silnikami spalinowymi i spawalnictwem.

                Opracowuje dokumentację techniczną i ruchową produkcji maszyn i urządzeń. Projektuje i opracowuje procesy technologiczne produkcji części maszyn i urządzeń ogólnego przeznaczenia oraz montażu i demontażu podzespołów i zespołów.

                Organizuje obsługę techniczną maszyn i urządzeń. Przyjmuje do naprawy maszyny i urządzenia lub ich części składowe. Planuje naprawy zaopatrzenia w części zamienne, materiały pędne i smary. Dobiera technologię naprawy maszyn i urządzeń ogólnego przeznaczenia. Organizuje i obsługuje stanowiska pracy w zależności od rodzaju wykonywanych zadań.( stanowiska: ślusarskie, montażowe, kontrolno-pomiarowe i itp.)

                Przeprowadza konserwację oraz regulację maszyn i urządzeń w czasie pracy i po naprawach. Wykonuje próby działania, wykrywa usterki w maszynach i urządzeniach oraz usuwa przyczyny wadliwej ich pracy. Sprawdza działanie montowanych i naprawionych maszyn oraz urządzeń za pomocą przyrządów kontrolno-pomiarowych.

                Wykonuje rozliczenia kosztów naprawy maszyn, określa normy czasowe napraw. Organizuje bezpieczną prace w małych grupach pracowniczych, którym powierzono montaż, demontaż, naprawę lub obróbkę części maszyn i urządzeń, oraz kieruje pracą podległego personelu, przestrzega dyscypliny technologicznej, przepisów bhp, ppoż. i ochrony środowiska.

                Może nadzorować szkolenia podległych pracowników, wykonywać różne operacje ślusarskie, a po odbyciu odpowiedniego przeszkolenia pełnić funkcję nauczyciela praktycznej nauki zawodu.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Praca technika mechanika odbywa się w zróżnicowanym środowisku w zależności od wykonywanej specjalności. Najczęściej technik mechanik pracuje w pomieszczeniach zamkniętych w halach produkcyjnych o dużym zapyleniu, hałasie bądź wysokiej temperaturze lub na otwartym powietrzu w zmiennych warunkach atmosferycznych.

     

    PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Słaba budowa ciała i niska wydolność fizyczna, nieskorygowane szkłami średnie wady wzroku, brak widzenia obuocznego, choroby oczu, choroby uszu, niedosłuch, zawroty głowy, omdlenia, zaburzenia równowagi, choroby układów: oddechowego, mięśniowego, kostno-stawowego, ruchu, krążenia i wady serca, cukrzyca, alergie skóry, reumatyzm, zaburzenia zmysłu dotyku.

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    Koordynacja wzrokowo-ruchowa, wyobraźnia przestrzenna, percepcja kształtów, wytrwałość, refleks, koncentracja i podzielność uwagi, spostrzegawczość, dokładność, poczucie odpowiedzialności za powierzone mienie i podwładnych, gotowość do pracy w trudnych warunkach.

    Zainteresowanie techniczne, uzdolnienia manualne.

     

    MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

    Technik mechanik może pracować we wszystkich działach gospodarki narodowej- w sferze produkcyjnej i usługowej- głównie na stanowiskach średniego nadzoru technicznego związanych z projektowaniem, wytwarzaniem i eksploatacją maszyn i urządzeń mechanicznych w zakładach produkujących: maszyny budowlane, samochody i ciągniki, zakłady obróbki skrawaniem, spawalnicze, budowy i eksploatacji taboru kolejowego, budowy napędów hydraulicznych, wyposażenia samolotów i śmigłowców itp. Może także być zatrudniony w biurach projektowych maszyn i urządzeń.

     

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie Technik mechanik wyodrębniono 2 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

    K1

     

    M 20

    Wykonywanie i naprawa elementów maszyn, urządzeń i narzędzi

    K2

     

    M44

     

    Organizacja i nadzorowanie procesów produkcji maszyn i urządzeń

     






  • Technik cyfrowych procesów graficznych - 311911
    • Identyfikator klasy: 1B
    • Przedmioty rozszerzone: język angielski (od klasy 2), matematyka (od klasy 2), podstawy fotografii cyfrowej (od klasy 2)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    • Technik cyfrowych procesów graficznych to osoba wykorzystująca komputer do tworzenia obrazów oraz wizualizacji danych. Jego zadaniem jest przygotowanie i opracowanie różnego rodzaju projektów graficznych, tekstowych, fotograficznych głównie o charakterze informacyjnym i reklamowym.
    • Zawód technika cyfrowych procesów graficznych zaliczany jest do sektora usługowego, co oznacza, że realizuje zadania według wskazówek i wytycznych przekazanych mu przez klienta. Efektem jego pracy są projekty m.in.: plakatów, ulotek, znaków graficznych, logotypów, reklam, ilustracji książek, informacji internetowej oraz innych aplikacji informatycznych.
    • Technik cyfrowych procesów graficznych pracuje w agencjach reklamowych, studiach grafiki komputerowej, wydawnictwach, zakładach usług poligraficznych, drukarniach oraz innych firmach zajmujących się przygotowywaniem publikacji do druku i tworzeniem materiałów reklamowych. Grafik komputerowy zatrudniony przy składzie odpowiada za szatę graficzną gazety, czasopisma czy innego wydawnictwa. Obecnie bardzo szybko rozwija się grafika stron internetowych.
    • Głównym narzędziem wykorzystywanym w pracy technika cyfrowych procesów graficznych jest komputer, wyposażony w specjalistyczne programy graficzne (mi.in. programy do grafiki wektorowej oraz trójwymiarowej), które umożliwiają tworzenie oryginalnych projektów przeznaczonych do druku. Praca końcowa projektu ma z reguły formę zapisu elektronicznego, który po zastosowaniu kolejnych urządzeń (skaner, ploter, drukarki wielkoformatowe itp.) przybiera formę materialną. Realizacja projektów odbywa się w drukarniach, warsztatach poligraficznych, studiach komputerowych. Bardzo istotna w pracy grafika jest więc znajomość najnowszych technik graficznych, rozeznanie rynku, ale także współpraca z zespołem realizującym projekt.
    • Obecnie w branży graficznej możemy wyróżnić:
    • 1. grafików kreatywnych - zajmujących się projektowaniem graficznym, gdzie najistotniejszym elementem pracy jest pomysł, kreatywność i aktywność twórcza. Zadaniem projektanta jest m.in.: przyjęcie materiałów i wytycznych do projektu, generowanie pomysłów i ich komputerowa wizualizacja, uzgodnienie z zespołem projektowym szczegółów realizacji, przygotowanie wariantów projektu do zaprezentowania klientowi.
    • 2. grafików-operatorów DTP (skrót ang. DeskTop Publishing) - odpowiedzialnych za skład komputerowy, opracowanie techniczne i przygotowanie materiałów w postaci elektronicznej do druku. Tu działania są bardziej mechaniczne, dostosowane do ustalonych norm, a od pracownika wymaga się umiejętności koncentracji uwagi i precyzji. Zadaniem operatora DTP jest m.in.: dostosowanie projektu do wymagań technicznych i metody druku jaka będzie zastosowana w jego przypadku, przygotowanie pliku i dostarczenie składu w uzgodnionej formie.
    • Zakres czynności i zadania, za które odpowiada grafik zależą od wielkości firmy, w której pracuje. Zazwyczaj im większa firma tym większa specjalizacja zadań grafika. W małych wydawnictwach wymaga się często, by grafik uczestniczył w realizacji całego projektu: od omówienia zlecenia z klientem do przekazania produktu.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Warunki materialne:

    • Środowiskiem pracy grafika komputerowego może być pracownia projektowa, studio grafiki, agencja reklamowa, wydawnictwo, drukarnia, firma handlowa itp. Grafik zazwyczaj pracuje w pomieszczeniach biurowych, większość czasu spędzając przed komputerem. Wielogodzinne trwanie w pozycji siedzącej jest jedną z nielicznych niedogodności, na jakie narażony jest grafik. Niewłaściwe oświetlenie i szkodliwe działanie niektórych monitorów komputerowych może powodować również dolegliwości wzrokowe.

    Warunki społeczne

    • Bez względu na formę zatrudnienia czy wielkość firmy, w której zatrudniony jest pracownik praca grafika komputerowego może mieć charakter zarówno indywidualny jak i zespołowy. Wiele czynności zawodowych grafik wykonuje samodzielnie. Jednak praca przebiega zwykle w kontakcie z innymi osobami. Najczęściej jest on członkiem zespołu zadaniowego wykonującego projekt lub usługę na zlecenie klienta zamawiającego produkt. Typową sytuacją zawodową jest praca w agencjach reklamowych lub zespołach wydawniczych, gdzie zadania mają głównie charakter zespołowy, a grafik wykonuje indywidualnie swą pracę jako etap projektu. Ważna więc jest umiejętność nawiązywania kontaktów, bezkonfliktowego współżycia z ludźmi oraz umiejętność pracy w grupie. W niektórych sytuacjach, zwłaszcza w małych firmach, grafik musi kontaktować się bezpośrednio z klientem - zleceniodawcą. Nieodzowna jest w takim przypadku umiejętność słuchania, odpowiadania na pytania i współpracy. 

    Warunki organizacyjne

    • Grafik zazwyczaj pracuje w ciągu dnia w ustalonych z pracodawcą godzinach. Nierzadko zdarza się jednak, że praca nad konkretnym projektem może wymagać więcej czasu i aby dotrzymać terminu realizacji zadania grafik pracuje także ponad wyznaczony czas. Praca ma charakter stacjonarny, a wyjazdy służbowe są sporadyczne i mają zasięg lokalny. Mimo iż grafik za każdym razem do swej pracy używa tych samych narzędzi, to jednak różnorodność zleceń i stawianych przed nim zadań sprawia, że jego praca nie jest monotonna. Wykonywanie zawodu grafika komputerowego nie pociąga za sobą także dużej odpowiedzialności finansowej. Ważna jest natomiast odpowiedzialność za projekt i efekt końcowy realizowanego zlecenia.

     

    PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Wada wzroku, skrzywienie kręgosłupa i płaskostopie, zaburzenia równowagi i świadomości, napady drgawkowe, ograniczona sprawność ruchowa kończyn, alergie i choroby dróg oddechowych, przewlekłe zmiany chorobowe skóry.

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    Specyfika zawodu wymaga od grafika komputerowego przede wszystkim twórczego myślenia i dużej wyobraźni przestrzennej. Osoba taka musi umieć wyobrazić sobie różne obiekty i układy przestrzenne, ich położenie, odległość i manipulować przestrzennie tymi obiektami bez ich widzenia. Od grafika oczekuje się także tworzenia nowych rozwiązań i nietypowych pomysłów. Aby wykonywać swój zawód grafik komputerowy musi posiadać dużą sprawność rąk i zręczność palców. Ważny jest również dobry wzrok - zdolność ostrego widzenia, rozróżniania barw i trójwymiarowości kształtów. Ważnymi cechami, jakie musi posiadać grafik jest zdolność logicznego myślenia, dobra pamięć, zdolność koncentracji uwagi oraz podzielność uwagi. Różnorodność zadań wykonywanych w pracy powoduje, że musi łatwo przestawiać się z wykonywania jednej czynności na drugą i umieć pracować w szybkim tempie, bowiem presja czasu i skumulowanie pracy jest częstym zjawiskiem występującym w tym zawodzie. Praca grafika często powoduje konieczność kontaktu z innymi osobami lub pracy w zespole. Ważna jest więc umiejętność nawiązywania kontaktów, bezkonfliktowego współżycia z ludźmi oraz umiejętność pracy w grupie. Ważną cechą jaką powinien posiadać grafik jest także dokładność i spostrzegawczość oraz dbanie o szczegóły w swojej pracy. Przydatną cechą jest wysoka samokontrola i odporność emocjonalna, bowiem efekty pracy grafika są poddawane ocenie i krytyce, zarówno przez przełożonego jak i klienta zlecającego projekt.

    W przypadku pełnienia funkcji kierowniczych w firmie lub założenia własnej firmy niezbędne są również umiejętności menadżerskie oraz osobowość przedsiębiorcza. Ponadto istotna jest kreatywność powiązana z motywacją do nieustannego podnoszenia kwalifikacji (poznawanie najnowszych graficznych programów komputerowych, wyszukiwanie nowinek technicznych, doskonalenie umiejętności posługiwania się językami obcymi i in.). Otwartość na wiedzę, ciekawość zawodowa i chęć doskonalenia jest tu warunkiem sprawnego i efektywnego działania oraz osiągania satysfakcji z pracy.

     

    MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

    W związku z rozwojem technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz upowszechnieniem się komputera jako podstawowego narzędzia pracy obserwuje się stały wzrost zapotrzebowania na fachowców w dziedzinie grafiki komputerowej. Możliwości zatrudnienia są duże, zwłaszcza w aglomeracjach i dużych miastach, gdzie istnieje duże zapotrzebowanie na usługi tej branży, a w związku z tym funkcjonuje też wiele dynamicznych, o dużej progresji rozwoju firm. Grafik komputerowy może znaleźć pracę w: firmach usługowych tworzących grafikę komputerową, firmach zajmujących się obsługą marketingową innych przedsiębiorstw,  agencjach reklamowych, wydawnictwach prasowych i książkowych.
    Możliwości samozatrudnienia, polegające na założeniu własnej firmy świadczącej usługi z zakresu grafiki komputerowej również są bardzo duże. Niewielkie przedsiębiorstwa wolą doraźnie korzystać z usług grafika komputerowego, niż wiązać się z nim na podstawie umowy o pracę.
    Płace w zawodzie grafika komputerowego w dużej mierze uzależnione są od wielkości firmy i miejsca wykonywanej działalności. Na najwyższe wynagrodzenie mogą liczyć osoby pracujące w aglomeracjach czy dużych miastach, gdzie istnieje możliwość pozyskania różnorodnych zleceń, na które jest duży popyt. W małych miejscowościach zapotrzebowanie na tego typu usługi jest dużo mniejsze, co nie pozostaje bez wpływu na obroty firm i dochody pracowników. Wynagrodzenie uzyskiwane przez grafików komputerowych kształtuje się na poziomie od około 1500 zł brutto (w małych firmach, bądź zlokalizowanych w niedużych ośrodkach miejskich) do nawet kilkunastu tysięcy złotych w renomowanych, cieszących się dużym prestiżem agencjach w dużych miastach.

     

    ZADANIA ZAWODOWE

    Planowanie i realizacja cyfrowych procesów przygotowawczych, projektowanie i przygotowanie mediów graficznych do procesu drukowania, użytkowanie urządzeń cyfrowych stosowanych w procesach poligraficznych, prowadzenie kontroli jakości procesów i produktów poligraficznych, posługiwać się terminologią zawodową, posługiwać się dokumentacją techniczną i technologiczną, organizować i nadzorować proces technologiczny

     

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie technik (technik cyfrowych procesów graficznych)wyodrębniono 3 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

     

    K1

     

    A.54.

     

    Przygotowywanie materiałów graficznych do procesu drukowania

     

     

    K2

     

    A.25

     

    Wykonywanie i realizacja projektów multimedialnych

     

     

    K3

     

    A.55

     

    Drukowanie cyfrowe

     

     






  • Technik ochrony środowiska - 325511
    • Identyfikator klasy: 1OŚ
    • Przedmioty rozszerzone: biologia (od klasy 2), informatyka (od klasy 2)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Głównym celem pracy technika ochrony środowiska jest ochrona elementów otoczenia przyrodniczego przed niekorzystnym wpływem skutków działalności człowieka.

    W zawodzie technika ochrony środowiska istnieje specjalizacja. Każdy ze specjalistów zajmuje się ochroną określonych elementów otoczenia przyrodniczego.

    Do zadań technika ochrony środowiska w specjalnościach: gospodarka odpadami oraz uzdatnianie wody i oczyszczanie ścieków należy prowadzenie eksploatacji obiektów, urządzeń i instalacji związanych ze składowaniem odpadów, uzdatnianiem wody, oczyszczaniem ścieków. Technicy wymienionych specjalności kierują pracą brygad roboczych zajmujących się urządzaniem składowisk, ich eksploatacją zgodnie z obowiązującymi zasadami i przepisami oraz zarządzeniami organów kontrolnych, kierują budową i utrzymaniem ujęć i instalacji oczyszczania ścieków. Normują pracę sprzętu, taboru i podległych brygad.

    Technicy ochrony środowiska w specjalnościach ochrona radiologiczna; ochrona przed hałasem, ochrona atmosfery przed zanieczyszczeniami kierują pracami pomiarowymi poziomu występujących zagrożeń, uczestniczą w opracowywaniu analiz ich uciążliwości dla środowiska i skutków dla zdrowia ludzi. Sprawują kontrolę nad prawidłową eksploatacją urządzeń i instalacji redukujących poziom zagrożenia i chroniących stykających się z nimi ludzi oraz nad systemami pomiarowymi i monitoringu. Opracowują dane dla prognozowania zagrożeń, są odpowiedzialni za wykonanie decyzji organów administracyjnych i służb nadzoru w powierzonym im obszarze działania.

    Technicy ochrony środowiska po zdobyciu odpowiedniego doświadczenia zawodowego i uzyskaniu dodatkowych kwalifikacji na seminariach i kursach specjalistycznych, mogą sprawować funkcje kierownicze w przedsiębiorstwach i urzędach powołanych do ochrony środowiska.

     

    ŚRODOWISKO PRACY

    Praca technika ochrony środowiska odbywa się w różnych miejscach. Specjaliści ds. gospodarki odpadami i ds. uzdatniania wody i oczyszczania ścieków dużo przebywają na wolnym powietrzu: w pobliżu składowisk i przy instalacjach technologicznych. Pracują również w halach i pomieszczeniach nieprodukcyjnych (laboratoriach i biurach). Natomiast technicy ochrony środowiska pozostałych specjalności pracują przeważnie w halach produkcyjnych, laboratoriach i biurach. Rzadziej pracują na wolnym powietrzu - zwykle przy pobieraniu prób i kontrolowaniu urządzeń pomiarowych.

    W tej grupie zawodowej najbardziej zagrożeni utratą zdrowia są specjaliści ds. ochrony radiologicznej. Narażeni są oni na promieniowanie jonizujące. Zagrożenia na innych stanowiskach związane są z zanieczyszczeniem atmosfery pyłami i gazami oraz hałasem.

     

    PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

    Pracę w tym zawodzie zalicza się do prac lekkich. Wyjątek stanowią osoby zatrudnione w gospodarce odpadami oraz przy uzdatnieniu wody i oczyszczaniu ścieków - w tych przypadkach wymagany jest większy wysiłek i praca zaliczana jest do średnio-ciężkich.

    W tym zawodzie istotne i niezbędne są takie cechy jak: wysoka ogólna sprawność fizyczna, dobry wzrok i słuch oraz duża sprawność zmysłu dotyku.

     

    WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

    Od techników ochrony środowiska wymaga się uzdolnień technicznych, zręczności rąk i palców, koordynacji wzrokowo-ruchowej, sprawności zmysłu równowagi i zdolności do koncentracji uwagi.

    W pracy wymagana jest dokładność, która przesądza o jakości realizowanych zadań. Ponadto niezbędna jest umiejętność pracy zespołowej i współdziałania na różnych szczeblach zależności organizacyjnej.


    MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

    Obecnie istnieje duże zapotrzebowanie na specjalistów w zawodzie technika ochrony środowiska, zwłaszcza zakresie gospodarki odpadami i wodno-ściekowej. Dotyczy to głównie dawnych okręgów przemysłowych.

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie technik ochrony środowiska wyodrębniono 2 kwalifikacje.

    Numer

    kwalifikacji

    (kolejność)

    w zawodzie

     

    Symbol

    kwalifikacji

    z podstawy

    programowej

     

     

     

    Nazwa kwalifikacji

     

    K1

    R.7

    Ocena stanu środowiska

     

    K2

     

    R.8

     

    Planowanie i realizacja zadań związanych z ochroną środowiska

     






  • Technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej – 311930
    • Identyfikator klasy: 1U
    • Przedmioty rozszerzone: matematyka (od klasy 1), fizyka (od klasy 2)
    • Przedmioty uzupełniające: historia i społeczeństwo (od klasy 3)

    ZADANIA I CZYNNOŚCI

    Celem kształcenia zawodowego jest przygotowanie uczących się do życia w warunkach współczesnego świata, wykonywania pracy zawodowej i aktywnego funkcjonowania na zmieniającym się rynku pracy.

    Zadania szkoły i innych podmiotów prowadzących kształcenie zawodowe oraz sposób ich realizacji są uwarunkowane zmianami zachodzącymi w otoczeniu gospodarczo-społecznym, na które wpływają w szczególności: idea gospodarki opartej na wiedzy, globalizacja procesów gospodarczych i społecznych, rosnący udział handlu międzynarodowego, mobilność geograficzna i zawodowa, nowe techniki i technologie, a także wzrost oczekiwań pracodawców w zakresie poziomu wiedzy i umiejętności pracowników.

    W procesie kształcenia zawodowego ważne jest integrowanie i korelowanie kształcenia ogólnego i zawodowego, w tym doskonalenie kompetencji kluczowych nabytych w procesie kształcenia ogólnego, z uwzględnieniem niższych etapów edukacyjnych. Odpowiedni poziom wiedzy ogólnej powiązanej z wiedzą zawodową przyczyni się do podniesienia poziomu umiejętności zawodowych absolwentów szkół kształcących w zawodach, a tym samym zapewni im możliwość sprostania wyzwaniom zmieniającego się rynku pracy.

    W procesie kształcenia zawodowego są podejmowane działania wspomagające rozwój każdego uczącego się, stosownie do jego potrzeb i możliwości, ze szczególnym uwzględnieniem indywidualnych ścieżek edukacji i kariery, możliwości podnoszenia poziomu wykształcenia i kwalifikacji zawodowych oraz zapobiegania przedwczesnemu kończeniu nauki.

    Elastycznemu reagowaniu systemu kształcenia zawodowego na potrzeby rynku pracy, jego otwartości na uczenie się przez całe życie oraz mobilności edukacyjnej i zawodowej absolwentów ma służyć wyodrębnienie kwalifikacji w ramach poszczególnych zawodów wpisanych do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego.

    Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

    1) organizowania montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;

    2) wykonywania montażu urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;

    3) konserwowania oraz naprawiania urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;

    4) kontrolowania pracy urządzeń i systemów energetyki odnawialnej;

    5) sporządzania kosztorysów oraz ofert i umów dotyczących urządzeń i systemów energetyki

     

    MOŻLIWOŚCI ZATRUDNIENIA

    Pracę znajdziesz w firmach zajmujących się budową i utrzymywaniem sprawności sieci energii odnawialnej, w elektrowniach, w organizacjach, przedsiębiorstwach i instytucjach zajmujących się odnawialnymi źródłami energii, w zakładach wytwarzających, przetwarzających i przesyłających energię elektryczną, biurach projektów. Możesz prowadzić własną działalność gospodarczą.

     

    WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

    W zawodzie Technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej wyodrębniono 2 kwalifikacje.

    Numer kwalifikacji (kolejność) w zawodzie

    Symbol kwalifikacji z podstawy programowej

    Nazwa kwalifikacji

    K1

    B.21.

    Montaż urządzeń i systemów energetyki odnawialnej

    K2

    B.22.

    Eksploatacja urządzeń i systemów energetyki odnawialnej

    Egzamin potwierdzający pierwszą kwalifikację (K1) odbywa się pod koniec I semestru klasy III

    Egzamin potwierdzający drugą kwalifikację (K2) odbywa się pod koniec I semestru klasy IV








    Zasadnicza Szkoła Zawodowa
    • Mechanik motocyklowy - 723107
      • Identyfikator klasy: 1MT
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      1. CELE KSZTAŁCENIA

      Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie mechanik motocyklowy powinien być przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych:

      1) diagnozowania motocykli;

      2) obsługi i użytkowania motocykli;

      3) naprawy motocykli.

       

      MECHANIK MOTOCYKLOWY  - To nowy zawód wpisany do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego w dniu 8 sierpnia 2014 r. w związku z rosnącym na rynku pracy zapotrzebowaniem na pracowników branży motoryzacyjnej, zajmujących się profesjonalnie motocyklami. W toku 3-letniej nauki uczeń zdobywa wykształcenie ogólne i zawodowe, a po ukończeniu szkoły i zdaniu egzaminu potwierdzającego kwalifikację w zakresie diagnozowania i naprawy motocykli /M.45./ uzyskuje tytuł zawodowy – mechanika motocyklowego.

       

      CELE KSZTAŁCENIA W ZAWODZIE

      Absolwent szkoły zawodowej kształcącej w zawodzie mechanik motocyklowy jest przygotowany do wykonywania zadań z zakresu:

      1) diagnostyki podzespołów i zespołów motocykli;
      2) napraw motocykli;
      3) obsługi i użytkowania motocykli;

      Szkolenie mechanika motocyklowego obejmuje zajęcia edukacyjne o charakterze teoretycznym i praktycznym związane z diagnostyką, naprawą, obsługą serwisową i użytkowaniem motocykli.

      W zakresie diagnostyki podzespołów i zespołów motocykli, uczeń:

      1) klasyfikuje motocykle;
      2) charakteryzuje budowę motocykli oraz wyjaśnia zasady działania ich podzespołów i zespołów;
      3) przyjmuje motocykle do diagnostyki oraz sporządza dokumentację przyjęcia;
      4) dobiera metody oraz określa zakres diagnostyki motocykli, ich podzespołów i zespołów;
      5) przygotowuje motocykle do diagnostyki;
      6) stosuje urządzenia, narzędzia i przyrządy pomiarowe do diagnostyki motocykli;
      7) stosuje specjalistyczne programy komputerowe do diagnostyki motocykli;
      8) wykonuje badania diagnostyczne motocykli oraz interpretuje wyniki badań;
      9) określa przyczyny uszkodzeń oraz nadmiernego zużycia mechanizmów i części motocykli;
      10) ocenia stan techniczny motocykli. klasyfikuje motocykle;
      11) charakteryzuje budowę motocykli oraz wyjaśnia zasady działania ich podzespołów i zespołów;
      12) przyjmuje motocykle do diagnostyki oraz sporządza dokumentację przyjęcia;
      13) dobiera metody oraz określa zakres diagnostyki motocykli, ich podzespołów i zespołów;
      14) przygotowuje motocykle do diagnostyki;
      15) stosuje urządzenia, narzędzia i przyrządy pomiarowe do diagnostyki motocykli;
      16) stosuje specjalistyczne programy komputerowe do diagnostyki motocykli;
      17) wykonuje badania diagnostyczne motocykli oraz interpretuje mechanizmów i części motocykli;
      18) ocenia stan techniczny motocykli. Wyniki badań;
      19) określa przyczyny uszkodzeń oraz nadmiernego zużycia.



      W zakresie napraw i obsługi motocykli, uczeń:

      1) lokalizuje uszkodzone lub zużyte mechanizmy i części motocykli na podstawie wyników badań diagnostycznych;
      2) posługuje się dokumentacją serwisową, instrukcjami użytkowania, obsługi i naprawy motocykli;
      3) dobiera metody oraz określa zakres naprawy i obsługi motocykli;
      4) sporządza kosztorys naprawy i obsługi motocykli;
      5) dobiera narzędzia i urządzenia do wykonania naprawy i obsługi motocykli;
      6) wykonuje demontaż podzespołów i zespołów motocykli;
      7) przeprowadza weryfikację mechanizmów i części motocykli;
      8) dobiera części zamienne oraz materiały eksploatacyjne do wykonania naprawy i obsługi motocykli;
      9) wykonuje naprawę i obsługę motocykli z wykorzystaniem urządzeń i narzędzi warsztatowych;
      10) wykonuje montaż podzespołów i zespołów motocykli;
      11) ocenia jakość wykonanej naprawy i obsługi motocykli;
      12) przekazuje motocykl po naprawie i obsłudze oraz sporządza dokumentację wydania.

       

      Środowisko pracy

      Praca mechanika motocyklowego w garażach, warsztatach, serwisach oraz na wolnym powietrzu, często w pozycji wymuszonej. Pomieszczenia zamknięte często wyposażone są w wydajne urządzenia wentylacyjne. W niektórych pomieszczeniach panuje duża wilgotność, może występować silne nasycenie parami rozpuszczalników, farb, benzyny lub spalinami.

       

      Możliwości zatrudnienia

      Mechanik motocyklowy może pracować w fabrykach i montowniach motocykli przy wszystkich etapach procesu technologicznego produkcji dwuśladów. Może również pracować w serwisach technicznych obsługi motocykli i skuterów, zakładach usługowo-naprawczych itd. Może też prowadzić własny warsztat naprawy, regulacji i wyceny używanych motocykli.






    • Ślusarz - 722204
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:


      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Celem pracy ślusarza jest budowa prostych konstrukcji lub konserwacja i naprawa prostych mechanizmów i wyrobów metalowych. W zależności od rodzaju wykonywanych prac ślusarze specjalizują się w określonych kierunkach. Do najczęściej spotykanych należą:

      • budowa prostych konstrukcji stalowych, np. krat, bram, ogrodzenia, zbiorników, zbrojeń budowlanych;
      • konserwacja i naprawa urządzeń komunalnych, np. zamków, zasuw, zawiasów, prostych elementów instalacji wodno-kanalizacyjnych, grzewczych, gazowych i wentylacyjnych w budynkach;
      • naprawy sprzętu domowego, np. maszyn do szycia, młynków, robotów kuchennych, wentylatorów i termowentylatorów, pralek, odkurzaczy itp.;
      • naprawy prostych mechanizmów w nadwoziach samochodów, np. zamków, blokad, zawiasów, podnośników szyb, regulacji położenia foteli itp.;
      • ślusarstwo artystyczne obejmujące wytwarzanie, naprawy i odtwarzanie metalowych wyrobów artystycznych, np. świeczników, kandelabrów, żyrandoli, okuć. W przypadku tej specjalizacji, oprócz umiejętności ślusarskich, niezbędny jest zarówno wyrobiony smak artystyczny jak i pewien zasób wiedzy z zakresu historii sztuki.

      W zależności od specjalizacji ślusarz ma różne zadania i stosuje różne technologie i metody pracy.

      Zadaniem ślusarza konstrukcji stalowych jest budowa trwałych, solidnie wykonanych konstrukcji. Wykonywane czynności to cięcie i kształtowanie prętów, płaskowników i kształtowników stalowych oraz łączenie ich w przewidziane konstrukcje metodą nitowania lub spawania (elektrycznego lub gazowego).

      Do zadań ślusarza urządzeń komunalnych i ślusarza sprzętu domowego należy utrzymanie tych urządzeń lub sprzętu w stałej gotowości i sprawności technicznej. Sprzęty domowe to na przykład maszyny do szycia, młynki, roboty kuchenne, wentylatory i termowentylatory, pralki czy odkurzacze. Do urządzeń komunalnych należą mi.in.: zamki, zasuwy, zawiasy, proste elementy instalacji wodno-kanalizacyjnych, grzewczych, gazowych i wentylacyjnych w budynkach mieszkalnych i przemysłowych.

      Do zadań ślusarza samochodowego należy wymontowywanie i zamontowywanie oraz ewentualna naprawa prostych mechanizmów w nadwoziu samochodu (zamki, blokady, zawiasy, podnośniki szyb, regulacje położenia foteli itp.). A wykonywane przez niego czynności naprawcze to roznitowanie lub demontaż tych mechanizmów, wymiana uszkodzonych elementów (czasami ich naprawa przez np. prostowanie) i ponowny montaż lub nitowanie.

      Zadaniem ślusarza wyrobów artystycznych jest wytwarzanie, naprawy i odtwarzanie (rekonstrukcje) metalowych wyrobów artystycznych, takich jak świeczniki, kandelabry, żyrandole, okucia artystyczne. Ślusarz dokonuje ręcznej obróbki odlewów, kształtuje pręty, płaskowniki i kształtowniki, wycina uszkodzone elementy i je odtwarza.


      ŚRODOWISKO  PRACY

      Ślusarze sprzętu domowego, ślusarze samochodowi i ślusarze wyrobów artystycznych, pracują wyłącznie w pomieszczeniach zamkniętych, ogrzewanych i nie wymagających specjalnej wentylacji. Ślusarze urządzeń komunalnych bardzo niewiele czasu spędzają poza pomieszczeniami, a ślusarze konstrukcji stalowych przez blisko 50% czasu pracy wykonują swoje zadania na otwartym powietrzu.

      Prace ślusarskie nie są niebezpieczne i nie stwarzają zagrożeń chorobowych. Bezpieczeństwo pracy ślusarza zależy przy tym od prawidłowego utrzymania narzędzi. Ponadto ewentualnym zagrożeniom podczas pracy można zapobiec, stosując prawidłowe ubranie robocze.

      Praca ślusarzy jest w zasadzie pracą indywidualną. Ich kontakty z innymi ludźmi polegają głównie na kontaktach ze zleceniodawcami usług i odbiorcami wyrobów. 

      Praca ślusarzy jest jednozmianowa i trwa 6 do 8 godzin dziennie. Nie wymaga ona wyjazdów poza miejsce pracy. Wyjątkiem są ślusarze konstrukcji stalowych, którzy okresowo zatrudniają się na budowach. Praca ślusarzy sprzętu domowego i ślusarzy wyrobów artystycznych nie jest nadzorowana, a w pozostałych specjalnościach jest nadzorowana okresowo, głównie w formie stawiania zadań i kontroli jakości oraz czasu ich wykonania.

      Praca ślusarzy jest w zasadzie (poza ślusarzami wyrobów artystycznych) pracą rutynową, choć nie monotonną  zadania do wykonania są zmienne, lecz podobne pod względem zakresu i technologii wykonania. Wykonując swoje zadania, ślusarz odpowiada za powierzony mu materiał oraz maszyny i urządzenia


      PRZECIWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Prace ślusarskie są na ogół lekkie, nie wymagają znacznego wysiłku fizycznego. Jedynie pracę ślusarzy konstrukcji stalowych można zaliczyć do średnio ciężkich. Wykonywane przez ślusarzy czynności wymagają jednak dobrej ogólnej sprawności fizycznej. Nie ma więc możliwości zatrudniania w tym zawodzie ludzi niepełnosprawnych. Jedynie w specjalności ślusarza wyrobów artystycznych do wykonywania niektórych prac mogłyby być zatrudnione osoby z dysfunkcją nóg.


      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Kandydat do zawodu ślusarza powinien charakteryzować się zainteresowaniami i zdolnościami technicznymi. Ułatwiają one zrozumienie zasad działania naprawianych mechanizmów oraz zasad konstrukcji. Szczególnie ważna jest duża zręczność rąk i palców, przydatna np. podczas demontażu i montażu sprzętu domowego czy lutowania drobnych elementów. Ze względu na jakość wykonywanej pracy ceniona jest dokładność oraz dobra koordynacja wzrokowo - ruchowa. Ślusarz wyrobów artystycznych powinien ponadto mieć uzdolnienia i zainteresowania o charakterze artystycznym (np. rzeźbienie, plastyka).


      MOŻLIWOŚCI  ZATRUDNIENIA

      Ślusarze  mogą być zatrudnienie w firmach usługowych naprawy sprzętu gospodarstwa domowego, zakładach wyrobów artystycznych, w firmach budowlanych przy budowie konstrukcji stalowych, w zakładach komunalnych, w warsztatach samochodowych, w firmach produkujących elementy metalowe.


      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Ślusarz wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      M.20

      Wykonywanie i naprawa elementów maszyn, urządzeń i narzędzi

       






    • Dekarz - 712101
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Dekarz-blacharz wykonuje jeden z ważniejszych elementów budowli, jaką jest pokrycie dachu.

      Dach składa się z trzech części: konstrukcji nośnej, podkładu i poszycia dachowego. Jeżeli konstrukcja nośna i podkład są drewniane wykonuje je cieśla budowlany, jeśli metalowe – monter konstrukcji budowlanych. Dziełem dekarza jest poszycie – a więc ta najważniejsza część dachu, która bezpośrednio chroni budowlę przed wpływami atmosferycznymi. Dobre wykonanie poszycia dachowego ma ogromny wpływ na trwałość obiektu. Chodzi głównie o to, by zabezpieczało przed wilgocią, musi też wytrzymać podmuchy wiatru i zmiany temperatury otoczenia.

      Uzupełnieniem większości dachów są urządzenia do odpływu wody, na przykład rynny i rury spustowe – ich instalacją również zajmuje się dekarz-blacharz.

      Trudno jednocześnie rozstrzygnąć, czy stanowisko pracy dekarza to dach, czy może warsztat, a praca na dachu jest tylko montażem wcześniej przygotowanego w warsztacie poszycia dachowego. Pierwszą jednak czynnością, która rozpoczyna każde nowe zadanie dekarza, jest zapoznanie się z budową dachu oraz dokonanie pomiarów. Stąd mówi się często, że dekarz to geometra na dachu. Od tego czym kryty będzie dach, zależy z kolei zestaw narzędzi i wyposażenie oraz organizacja całego zaplecza warsztatowego. Najtrudniejszym tworzywem jest blacha. Konstruowanie poszycia z różnych rodzajów blach to szczyt umiejętności dekarskich. Wszystkie inne technologie – na przykład zakładanie poszycia z papy, dachówki, płytek bitumicznych – są łatwiejsze. Dekarz powinien też umieć formować z blachy rynny i rury spustowe.

      Dekarz musi zadbać o przygotowanie stanowisk do wykonania wszystkich czynności. Rodzaj rusztowań i pomostów zależy od rodzaju i kąta pochyleń konstrukcji dachu. Praca na wysokości wymaga szczególnych zabezpieczeń. Muszą być niezawodne, a jednocześnie nie mogą zbytnio ograniczać ruchów osób pracujących.

      Następny bardzo ważny etap pracy dekarza to wykonanie rysunków roboczych i decyzja, ile trzeba elementów poszycia, jak będą łączone, jakie będzie wykończenie na krawędziach. Rysunki kreśli się w oparciu o zasady geometrii rzutów. Konieczne jest rozrysowanie bryły, jaką stanowi konstrukcja dachu, na płaszczyźnie. Od dobrego, precyzyjnego przygotowania rysunków zależy postęp prac i czas jej trwania, zużycie materiałów, a co za tym idzie koszty.

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Praca w tym zawodzie dzieli się na dwa wyraźne etapy. Pierwszy z nich to praca na ziemi – najczęściej w warsztacie lub obok budynku. Drugi – to prace na dachu – montaż elementów poszycia. podczas wykonywania prac na wolnym powietrzu uciążliwa może być zmienna temperatura powietrza, hałas – zwłaszcza przy cięciu blach, a podczas zgrzewania mas bitumicznych, wytwarzanie się drażniących substancji. Łączenie blach przez lutowanie powoduje wydzielanie się różnych gazów. Ciągłe podnoszenie materiałów, sięganie po nie, trwanie w niewygodnej pozycji, tak charakterystyczne dla sposobu pracy dekarza, grozi przewlekłymi chorobami narządu ruchu. Największym niebezpieczeństwem tej pracy jest jednak ryzyko upadków z wysokości i ryzyko skaleczeń, zwłaszcza przy obróbce blachy.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Aby uprawiać zawód w pełni i z satysfakcją, to znaczy móc pracować i w warsztacie i przy montażu poszycia na dachu, należy być w pełni sprawnym fizycznie. Zmysł równowagi nie może być zakłócony, utrudnieniem jest lęk wysokości. Wskazana wytrzymałość na prace w niewygodnej pozycji. Oprócz wysokiej ogólnej sprawności fizycznej największe znaczenie w tym zawodzie ma silny układ kostno-stawowy i mięśniowy. Przy cięciu blach liczy się siła rąk. Pracę dekarza-blacharza zalicza się do prac średnio ciężkich.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Dekarz-blacharz to jedno z ciekawszych rzemiosł budowlanych. Podstawy teoretyczne zawodu to geometria wykreślna i znajomość budowlanego rysunku technicznego. Do podjęcia nauki w tym zawodzie niezbędne są zdolności manualne oraz wyobraźnia przestrzenna. Dobrym przygotowaniem jest uprawianie modelarstwa z papieru. Kształtowanie blachy, zaginanie, zwijanie, wymaga oprócz zręcznych rąk także dużej dokładności. Ze względu na prace na wysokościach kandydat do zawodu powinien wykazywać dużą odpowiedzialność, rzetelność, zdolność przewidywania zagrożeń. Konieczny jest też realizm w fazie planowania działań. Ważne jest też prawidłowe rozróżnianie barw, dobra koordynacja wzrokowo-ruchowa i nie zaburzony zmysł równowagi. Konieczna jest umiejętność podporządkowania się regułom i ścisłym instrukcjom wykonywania pracy, niezbędna chociażby podczas transportowania materiałów na górę. Dekarza musi też cechować wytrwałość i cierpliwość

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Dekarz wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      B.12

      Wykonywanie robót dekarskich

       






    • Elektromechanik Pojazdów Samochodowych - 741203
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      • przyjmowanie samochodów lub zespołów samochodowych do naprawy i sporządzanie protokołu przyjęcia;
      • ustalanie rodzaju niesprawności i ich przyczyn metodami diagnostycznymi;
      • ustalanie sposobu usunięcia niesprawności, wymiana zespołu, wymiana części zespołu, naprawa części;
      • demontaż zespołu, mycie części, weryfikacja części, wymiana lub naprawa;
      • montowanie wiązek elektrycznych, rozruszników, elementów układu oświetlenia, zespołu wycieraczek, akumulatorów, zespołu wyłączników, regulatorów napięcia, prądnic i świateł awaryjnych, cewek zapłonowych, sygnałów dźwiękowych, elektrycznych pompek paliwowych i spryskiwaczy;
      • ustawianie i regulowanie zapłonu, ustawianie reflektorów; ładowanie akumulatorów;
      • konserwacja urządzeń elektrycznych samochodu, przeglądy okresowe i okresowa obsługa zespołów;
      • dokonywanie badań diagnostycznych i usuwanie usterek układów mechanicznych warunkujących dopuszczenie pojazdu do ruchu;
      • dokonywanie rozliczeń kosztów materiałów i robocizny usług naprawczych;
      • organizowanie stanowiska pracy, urządzeń diagnostycznych, narzędzi, przestrzeganie przepisów bhp i ppoż.

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Najczęstszym miejscem pracy elektromechanika pojazdów samochodowych jest warsztat samochodowy, w którym może być zatrudniony na stanowisku usługowym. Pracuje wtedy w nie zawsze ogrzanej hali. Natomiast elektromechanik zatrudniony w fabryce pracuje w zawsze w ogrzewanej i dobrze oświetlonej hali produkcyjnej. Elektromechanik pojazdów samochodowych ma duży wybór rodzaju pracy. Może pracować indywidualnie, np. w niewielkim warsztacie usługowym lub w zespole, w zakładzie pracującym na zlecenie albo w fabryce. W niedużych warsztatach, gdzie obecnie miejsc pracy jest najwięcej,elektromechanik powinien nawiązywać kontakt z klientem, przekonywująco negocjować zakres prac oraz ceny za usługę. Elektromechanik pojazdów samochodowych podczas wykonywania zadań zawodowych kontaktuje się z przełożonym, jednak jego praca ma charakter indywidualny, sam odpowiada za powierzone urządzenia, narzędzia oraz za jakość wykonanych usług. W jego pracy dominują czynności rutynowe oraz nietypowe, wynikające z indywidualnego charakteru usterek, występujących w poszczególnych pojazdach samochodowych.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Kandydaci do pracy powinni być sprawni fizycznie. Wymaga się dużej sprawności manualnej oraz braku poważnych wad wzroku – dopuszcza się korygowanie wad okularami. Dla kandydatów do pracy w serwisach, gdzie istotny jest kontakt z klientami, ważny jest ogólnie akceptowalny wygląd zewnętrzny, brak wad wymowy, cierpliwość i uprzejmy stosunek do ludzi. Wymaga się ogólnego dobrego stanu zdrowia. Wykluczone są choroby psychiczne i padaczka.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Ze względu na to, że głównym celem pracy elektromechanika pojazdów samochodowych jest remont urządzeń elektrycznych, najważniejszą cechą kandydata do zawodu jest posiadanie zamiłowań i uzdolnień technicznych, a ponadto uzdolnień manualnych. Elektromechanik pojazdów samochodowych powinien posiadać sprawności sensomotoryczne, obejmujące ostrość wzroku, rozróżnianie barw, koordynację wzrokoworuchową. Dodatkowo wymaga się spostrzegawczości, koncentracji i podzielności uwagi, zdolności rozumowania logicznego, a także umiejętności pracy w warunkach monotonnych. Praca w tym zawodzie wymaga samokontroli, łatwości nawiązywania kontaktów, dokładności, odpowiedzialności i wytrwałości.

       

      MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

      Elektromechanik pojazdów samochodowych może podejmować pracę w zakładach naprawy pojazdów samochodowych, stacjach obsługi i stacjach kontroli pojazdów samochodowych, autoryzowanych stacjach obsługi samochodów, zakładach, w których są produkowane pojazdy samochodowe oraz ich części zamienne (obwody i układy elektryczne oraz elektroniczne), placówkach handlowych. Może także prowadzić działalność gospodarczą.

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Elektromechanik pojazdów samochodowych wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      M.12

      Diagnozowanie oraz naprawa elektrycznych i elektronicznych układów pojazdów samochodowych.




    • Fryzjer - 514101
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Głównym celem pracy fryzjera jest świadczenie usług w zakresie czesania, strzyżenia, koloryzacji i pielęgnacji włosów oraz golenia i strzyżenia zarostu. Pracę rozpoczyna od oceny stanu zdrowia włosów i skóry głowy i w razie konieczności stosuje odpowiednią kurację pielęgnacyjno – leczniczą. Polega ona na nałożeniu na włosy odpowiednich preparatów, masowanie i nacieranie nim głowy, robienie okładów na włosy oraz kąpieli leczniczych. Często wykorzystuje do tego specjalistyczne aparaty do nawilżania i nagrzewania.

      Przed przystąpieniem do pracy, fryzjer zabezpiecza garderobę klienta i po konsultacji, zgodnie z sugestiami klienta projektuje fryzurę, biorąc pod uwagę jej kształt i kolor. Profesjonalista przy doborze fryzury kieruje się często charakterem pracy klienta, jego osobowością lub kolorytem cery. Aby nadążyć za modą, fryzjer musi śledzić na bieżąco trendy w modzie i w technikach fryzjerskich. Powinien uczestniczyć w pokazach, szkoleniach w celu zaznajomienia się i przyswojenia nowych technik stosowanych we fryzjerstwie, a w szczególności w pielęgnowaniu i farbowaniu włosów.

      Coraz częściej fryzjer wykorzystuje w swojej pracy komputer, i to nie tylko pod kątem opisywania bieżącej działalności, ale także np. w celu komputerowego doboru fryzury. Fryzjer -stylista posługuje się w pracy nożyczkami, grzebieniami, degażówkami, szczotkami, wałkami, suszarkami ręcznymi, gofrownicami do falowania i prostowania włosów, lokówkami.

      Można wyróżnić następujące specjalności: fryzjer damski, męski, fryzjer perukarz, a ostatnio coraz bardziej popularny fryzjer specjalizujący się w strzyżeniu i pielęgnacji sierści zwierząt.

      Fryzjer strzyże włosy używając różnego rodzaju nożyczek, brzytew oraz maszynek do strzyżenia. Modeluje fryzurę za pomocą grzebieni, szczotek, wałków i suszarki ręcznej, wykorzystując różne techniki modelowania. Do zadań fryzjera należy też farbowanie lub rozjaśnianie włosów i odrostów oraz odbarwianie włosów ufarbowanych, które polega na dobraniu i nałożeniu na włosy odpowiednich preparatów i czuwaniu nad zachodzącym procesem. Fryzjer wykonuje też trwałą ondulację, polegającą na poddawaniu nawiniętych na odpowiednie wałki włosów pod działanie specjalnie do tego celu przeznaczonych preparatów przez określony czas, w zależności od rodzaju włosów i pożądanego stopnia ich skręcenia. Fryzjer utrwala fryzury (np. przy użyciu lakieru) oraz wczesuje zrobione z naturalnych włosów uzupełnienia (ogony, treski i tupety). Osoba pracująca w tym zawodzie wykonuje też zabiegi pielęgnacyjno - lecznicze włosów i skóry głowy: masaż, nacieranie, okłady i kąpiele. Stosuje preparaty leczniczo-kosmetyczne oraz specjalistyczne aparaty do nawilżania i nagrzewania

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Fryzjer pracuje głównie w salonie fryzjerskim, ale także w teatrze lub na planie filmowym, czesząc aktorów i przygotowując dla nich peruki. Zdarza się, że świadczy usługi w domu klienta. Pracę wykonuje najczęściej w pozycji stojącej. Może w związku z tym odczuwać bóle nóg i kręgosłupa. Nie mogą w tym zawodzie pracować osoby mające skrzywienie kręgosłupa, płaskostopie oraz żylaki kończyn dolnych. Praca  perukarza jest wykonywana w pozycji siedzącej. Ogólnie określa się pracę fryzjera jako średnio lekką.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Pod względem obciążenia fizycznego praca fryzjera należy do średnio lekkich. Zdecydowana większość prac wykonywana jest na stojąco, dlatego powinien on mieć sprawny układ kostno – stawowy i  mięśniowy. Sprawny zmysł dotyku pozwala określić stan struktury i zdrowia włosów. Rozróżnienie barw i ostrość wzroku jest przydatne do porównywania i odróżniania odcieni farb oraz ich nasycenia przed przystąpieniem do koloryzacji włosów. Fryzjer powinien mieć zręczność dłoni i palców, aby szybko i sprawnie wykonywać różne czynności np. nawijanie włosów na nawijacze, tapirowanie, spinanie włosów.

      Przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu jest płaskostopie, żylaki nóg, pocenie się rąk oraz alergia na chemikalia stosowane w salonie fryzjerskim. Ze względu na bezpośredni kontakt z klientem, fryzjer nie powinien być nosicielem chorób zakaźnych, ani mieć napadów padaczkowych, gdyż posługując się w pracy nożyczkami, brzytwę, suszarką czy prostownicą może narazić klienta na utratę zdrowia. Głuchota lub niedosłuch nie pozwala z kolei na swobodne porozumiewanie się z klientem i wykonanie usługi zgodnie z jego sugestiami.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Ze względu na to, że głównym celem fryzjera jest strzyżenie, koloryzowanie i pielęgnowanie włosów, niezbędna jest dobra koordynacja wzrokowo- ruchowa. Posługując się w pracy różnymi narzędziami i urządzeniami, musi wykazywać się zdolnościami manualnymi. Są one także potrzebne, gdy fryzjer wykorzystuje palce dłoni np. do układania i modelowania włosów czy nawijania ich na nawijacze. Ważny jest dobrze rozwinięty zmysł dotyku, w celu prawidłowego rozróżniania struktury włosów i dla zastosowania potem odpowiednich kosmetyków pielęgnacyjnych. Wskazana jest fantazja i duża wyobraźnia, aby przed obcięciem włosów, dobraniem nowej fryzury czy nowego koloru widzieć przyszłe efekty swojej pracy. Fryzura powinna być dostosowana do osobowości i typu urody klienta. Przy nadawaniu włosom kształtu i ostatecznej formy przydatne są uzdolnienia artystyczne. Cenna jest spostrzegawczość, kreatywność i pomysłowość.

      Praca fryzjera wymaga taktu i odporności psychicznej. Praca dla klienta i z klientem nie zawsze jest łatwa, dlatego fryzjer powinien mieć zdolność do nawiązywania kontaktów, komunikatywność, miły sposób bycia i duża kulturę osobistą. Powinien wykazywać się cierpliwością i wyrozumiałością wobec klienta, który nie zawsze pewny jest swoich oczekiwań, co do efektu końcowego. Profesjonalny fryzjer powinien mieć coś z psychologa, socjologa i dobrego słuchacza.

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Fryzjer wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      A.19

      Wykonywanie zabiegów fryzjerskich






    • Monter Elektronik - 742102
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Monter elektronik buduje, konserwuje, remontuje i naprawia urządzenia oraz układy elektroniczne np.: sprzęt medyczny, komputerowy, sprzęt RTV, AGD, telefony komórkowe, systemy elektroniki przemysłowej itp.

      Monter elektronik może podjąć pracę zarówno w dużych zakładach produkcyjnych, jak i małych zakładach/warsztatach usługowych, zatrudniających niewielkie zespoły pracownicze.

      W zakładzie produkcyjnym monter zajmuje się instalowaniem w różnych urządzeniach elementów elektronicznych: kondensatorów, tranzystorów, rezystorów, diod i innych. Konieczne jest, aby w urządzeniu znalazły się wszystkie przewidziane przez konstruktorów rodzaje elementów i żeby były połączone ze sobą wg dokumentacji technicznej. Każda pomyłka, a nawet tylko niedokładność spowoduje nieprawidłowe działanie całego urządzenia. Z uwagi na to, że montowane elementy są miniaturowe, łączenie ich odbywa się za pomocą specjalistycznych automatów, sterowanych komputerem.

      Monter musi znać budowę i działanie wszystkich rodzajów elementów, a także budowę i działanie urządzenia, w którego produkcji bierze udział. Musi także posiadać rozległą wiedzę o elektryczności.

      Monter elektronik zatrudniony na stanowisku związanym z serwisem urządzeń elektronicznych, określa rodzaj uszkodzenia sprzętu, lokalizuje uszkodzony element lub podzespół, naprawia go, a następnie przeprowadza test kontrolny.

      Bardzo często monter wyjeżdża na zgłoszenie do domu klienta. Do wyjazdów używa samochodu służbowego lub prywatnego. Na miejscu sprawdza za pomocą posiadanego sprzętu niesprawne urządzenie, a w razie niemożności likwidacji uszkodzenia na miejscu, przewozi je do warsztatu.

      Z uwagi na dużą różnorodność wyrobów elektronicznych, zakłady usługowe specjalizują się np. w naprawie sprzętu RTV, AGD, naprawie i montażu komputerów, elektroniki samochodowej, sprzętu medycznego itp.

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Monterzy pracują w pomieszczeniach zamkniętych (halach produkcyjnych, pomieszczeniach biurowych), które są dobrze oświetlone. Praca montera elektronika odbywa się z reguły na stanowiskach monterskich, odpowiednio wyposażonych w zależności od rodzaju montowanych i naprawianych urządzeń elektronicznych. Wyposażenie stanowiska pracy obejmuje zestaw narzędzi monterskich (wkrętaki, pęsetę, lutownicę, lupę), przyrządy pomiarowo-kontrolne (mierniki, oscyloskopy, testery) oraz sprzęt komputerowy ze specjalistycznym oprogramowaniem.

      Na stanowisku pracy monter ma kontakt z prądem elektrycznym do 1 kV.

      Wielogodzinna intensywna praca wzrokowa może doprowadzić do osłabienia narządu wzroku. Przy długotrwałym przebywaniu w pozycji siedzącej, wykonywaniu czynności powtarzalnych, wymagających precyzji i skupienia, mogą wystąpić dolegliwości bólowe (ramion, karku), wynikające z przeciążenia układu mięśniowo- szkieletowego.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Praca montera elektronika zaliczana jest do pracy lekkiej. Najważniejszy w tym zawodzie jest dobry wzrok oraz prawidłowe rozróżnianie podstawowych barw, ponieważ połączenia elektroniczne oznaczane są kolorami. Wyklucza to zatrudnianie osób z wadami wzroku nie podlegającymi korekcji za pomocą szkieł optycznych. Operowanie precyzyjnymi narzędziami ręcznymi, pęsetą i lutownicą, wymaga sprawnych rąk i palców. W tym zawodzie przeszkadza nadmierna pobudliwość nerwowa, monter nie może wykonywać chaotycznych ruchów.

      W związku z tym, że monter ma stały kontakt z urządzeniami pod napięciem elektrycznym pożądane jest, aby miał zdrowe układy krążenia i krwiotwórczy. Uszkodzenia w układach elektronicznych związane są z przegrzaniem izolacji. Niezawodny węch jest w tym przypadku bardzo potrzebny.

      Monterem elektronikiem może być osoba niedosłyszącą, a po przystosowaniu stanowiska osoba niepełnosprawna z dysfunkcją kończyn dolnych.

      Ciągła styczność z lutem i z pastami lutowniczymi wyklucza podejmowanie pracy przez osoby podatne na alergie.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Praca montera elektronika polega głównie na manipulacji niewielkimi elementami, wykonywaniu precyzyjnych ruchów oraz operowaniu precyzyjnymi narzędziami, co wymaga dużej cierpliwości i wytrwałości. Ważną cechą w tym zawodzie jest umiejętność pracy w warunkach monotonnych, ponieważ bardzo często monter musi wykonywać te same czynności. W zawodzie tym pożądana jest również dobra pamięć i spostrzegawczość, a także dokładność, zręczność palców i rąk. Urządzenie elektroniczne składa się z wielu podzespołów i wszystkie powinny działać bezawaryjnie, zatem monter musi wszystkie połączenia wykonywać zgodnie z instrukcją technologiczną danego urządzenia, dlatego też monter powinien mieć zainteresowania i umiejętności techniczne i lubić majsterkować.

      Bardzo przydatną cechą jest ciekawość, przejawiająca się w poznawaniu nowych rozwiązań technicznych, wprowadzanych w elektronice. Monter powinien na bieżąco śledzić literaturę fachową oraz czasopisma techniczne przydatne na stanowisku pracy. Szybki postęp techniczny w branży elektronicznej wymaga od osób wykonujących ten zawód, ciągłego samokształcenia i podnoszenia kwalifikacji zawodowych.

      Usługowy charakter pracy, związany z dość częstymi kontaktami z ludźmi, może być przyczyną konfliktów. Aby tego uniknąć, niezbędna jest umiejętność postępowania z klientami oraz rozumienia ich potrzeb i problemów. Właściwe wyjaśnienie, na czym polegało uszkodzenie i uzasadnienie ceny, jest tym, czego oczekuje klient od montera.

       

      MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

      Zawód montera elektronika związany jest nieodłącznie z branżą elektroniczną i jej rozwojem technologicznym.

      Monterzy elektronicy mogą być zatrudnieni w zakładach przemysłowych, produkujących lub stosujących sprzęt elektroniczny. Mogą pracować również w warsztatach naprawczych sprzętu elektronicznego oraz sklepach i hurtowniach ze sprzętem elektronicznym.

      Ponadto w zawodzie montera elektronika możliwe jest, a zarazem dość powszechne, samozatrudnienie i prowadzenie własnej działalności usługowej, np. naprawa sprzętu AGD, RTV.

      Najwięcej miejsc pracy występuje w dużych miastach, takich jak: Wrocław, Łódź, Kraków, Warszawa, Gdańsk, Poznań czy Katowice, gdzie funkcjonują duże firmy z kapitałem zachodnim.

      Płace monterów elektroników w dużej mierze zależą od rodzaju wykonywanych zadań, posiadanych kwalifikacji, doświadczenia zawodowego oraz miejsca zatrudnienia. Płace oscylują w granicach średniej krajowej. Na wyższe zarobki mogą liczyć monterzy, którzy prowadzą własną firmę.

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie monter elektronik wyodrębniono 2 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K.1

      E.5

      Montaż układów i urządzeń elektronicznych

      K.2

      E.6

      Wykonywanie instalacji urządzeń elektronicznych






    • Mechanik Pojazdów Samochodowych - 723103
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      • Wykonuje naprawy i konserwacje samochodów osobowych, ciężarowych, autobusów, autokarów, pojazdów jednośladowych.
      • Kontroluje stan techniczny zespołów i układów oraz reguluje i sprawdza działanie pojazdu jako całości za pomocą urządzeń diagnostycznych, na uniwersalnych i specjalistycznych stanowiskach obsługowo – naprawczych, z użyciem narzędzi ślusarskich, monterskich i diagnostyczno – pomiarowych.
      • Metodami diagnostycznymi ustala przyczyny usterek i uszkodzeń poszczególnych układów, zespołów i mechanizmów pojazdów samochodowych.
      • Wykonuje operacje demontażowo – montażowe pojazdów samochodowych i ich zespołów.
      • Sprawdza jakość wykonywanych prac obsługowo – naprawczych, między innymi poprzez jazdy próbne.


      ŚRODOWISKO PRACY

      • Praca odbywa się w warsztatach samochodowych, na halach remontowych, w garażach, ale także na wolnym powietrzu.
      • Pomieszczenia zamknięte często wyposażone są
        w wydajne urządzenia wentylacyjne, w niektórych natomiast panuje duża wilgotność, może występować silne nasycenie parami rozpuszczalników, farb, benzyny lub spalinami.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      • Nie skorygowane szkłami wady wzroku.
      • Brak widzenia obuocznego.
      • Niedosłuch.
      • Zaburzenia równowagi (zawroty głowy, omdlenia).
      • Zaburzenia widzenia barw.
      • Choroby układów: nerwowego, krążenia, oddechowego, kostno – stawowego, mięśniowego.
      • Cukrzyca.
      • Reumatyzm.
      • Alergie.
      • Choroby skóry rąk.
      • Słaba budowa ciała i niska wydolność fizyczna.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      • Koordynacja wzrokowo – ruchowa.
      • Koncentracja i podzielność uwagi.
      • Wyobraźnia przestrzenna.
      • Skrupulatność.
      • Dociekliwość.
      • Zręczność.
      • Cierpliwość.
      • Zainteresowania techniczne, zdolności manualne.


      MOŻLIWOŚĆ ZATRUDNIENIA

      Praca: w warsztatach samochodowych, w fabrykach samochodowych, w służbach technicznych obsługi pojazdów w dużych firmach transportowych, w zakładach usługowo - naprawczych.

       

      ZADANIA ZAWODOWE

      • Przyjmowanie pojazdów samochodowych do naprawy.
      • Obsługiwanie urządzeń kontrolno- pomiarowych dla pojazdów samochodowych.
      • Ustalanie przyczyn uszkodzeń poszczególnych podzespołów pojazdu samochodowego.
      • Organizowanie oraz utrzymywanie w czystości stanowiska pracy zgodnie z przepisami i zasadami: ergonomii, bezpieczeństwa i higieny pracy, ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska.
      • Dobieranie narzędzi i przyrządów do wykonywania czynności obsługowo- naprawczych pojazdów samochodowych.
      • Wykonywanie czynności obsługowo- naprawczych silnika pojazdu samochodowego.
      • Wykonywanie czynności obsługowo- naprawczych podzespołów układu napędowego pojazdów samochodowych.
      • Wykonywanie czynności obsługowo- naprawczych układu hamulcowego pojazdów samochodowych .
      • Wykonywanie czynności obsługowo- naprawczych układu kierowniczego pojazdów samochodowych
      • Wykonywanie czynności obsługowo- naprawczych zawieszenia pojazdów samochodowych .
      • Wykonywanie czynności obsługowo- naprawczych kół jezdnych i ogumienia pojazdów samochodowych .
      • Wymienianie elementów bezpieczeństwa biernego pojazdów samochodowych.
      • Sprawdzanie jakości wykonywanych prac obsługowo- naprawczych pojazdów samochodowych.
      • Organizowanie własnego stanowiska pracy mechanika pojazdów samochodowych zgodnie z zasadami i przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy, ergonomii, ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej
      • Współpraca w zespole mechaników pojazdów samochodowych.
      • Wykonywanie rozliczeń kosztów usług obsługowo- naprawczych pojazdów samochodowych.


      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie mechanik pojazdów samochodowych wyodrębniono 1kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      M18

      Diagnozowanie i naprawa podzespołów i zespołów pojazdów samochodowych.

       






    • Monter instalacji i urządzeń sanitarnych - 712616
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Prace instalacyjne są pracami przygotowawczymi do montażu instalacji sanitarnych.

      Monter instalacji sanitarnych na podstawie rysunku technicznego (projektu) oraz zaleceń dozoru technicznego wyznacza w terenie trasy układania rur z zachowaniem odpowiedniego spadku, przygotowuje części do montażu, opuszcza rury i kształtki do wykopów, łączy je, uszczelnia połączenia, wykonuje otuliny, mocuje armaturę i urządzenia sterujące i kontrolne, przeprowadza próby przelotowości i szczelności oraz działania zamontowanych odcinków, przyłącza je do sieci.

      Prace związane z montażem instalacji wykonywane są najczęściej na terenie budynku. Należą do nich prace związane z przecinaniem rur, gwintowaniem jej końców, prostowaniem i gięciem rur, montowaniem oraz uszczelnianiem i dokonywaniem kontroli szczelności i drożności oraz na montażu i połączeniu urządzeń sanitarnych.

      W zależności od potrzeb monter: tnie, wierci otwory, gwintuje, szlifuje, gnie rury, uszczelnia złącza kielichowe, składa, spawa, lutuje. W swojej pracy posługuje się różnego rodzaju narzędziami jak: klucze, żabki (służą do skręcania rur i łączników o małej średnicy), przecinaki, młotek, gwintownica, giętarka, szlifierka kątowa, młot do kucia pneumatycznego, wkrętarka elektryczna oraz sprzętem do spawania gazowego i elektrycznego.

      Praca montera to również naprawa i konserwacja instalacji sanitarnych. Polega ona na określeniu rodzaju i miejsca uszkodzenia, demontażu elementów i jego wymianie lub regeneracji, montażu naprawionego odcinka, przyłączeniu do sieci i przeprowadzeniu próby działania.

      Od pracownika na stanowisku montera instalacji sanitarnych oczekuje się

      sumienności i dokładności

      stałego podnoszenia kwalifikacji, zdobywania wiedzy dotyczącej najnowszych rozwiązań i technologii,

      dużej odpowiedzialności w podejmowaniu decyzji i szybkiego tempa pracy przy usuwaniu awarii

      bezwzględnego przestrzegania zasad bezpieczeństwa i higieny pracy

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Monter instalacji sanitarnych wykonuje swoją pracę zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budynków, w halach produkcyjnych, w budynkach w trakcie budowy, na otwartych przestrzeniach, w kopalniach itp. Jest to praca w warunkach o różnej temperaturze i wilgotności powietrza. Powietrze często jest zanieczyszczone pyłem, kurzem, substancjami drażniącymi.

      Stanowisko pracy jest położone na poziomie różnym od powierzchni otoczenia często jest to praca na wysokości, w ciasnych pomieszczeniach z ograniczonym dojściem, o śliskiej chybotliwej powierzchni, zbyt silnym lub słabym oświetleniu , często jest narażony na duży hałas i wibracje.

      Najczęstsze choroby zawodowe to :choroby układu wzrokowego, uszkodzenia słuchu, zespół wibracyjny, choroby reumatyczne, choroby kręgosłupa, nieżyty błon śluzowych nosa, gardła i krtani.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Ze względu na dość ciężką pracę fizyczną oraz trudne warunki w jakich pracuje monter instalacji - praca w niskich temperaturach, duże zawilgocenie, przeciągi, konieczność dorywczego dźwigania i przenoszenia ciężkich elementów, często praca w niewygodnej i zmiennej pozycji, na wysokości - zawód ten mogą wykonywać tylko mężczyźni..

      Pod względem zdrowotnym wymagany jest ogólny dobry stan zdrowia, prawidłowa postawa ciała, dobra sprawność fizyczna rąk i nóg, duża sprawność zmysłu równowagi (praca na wysokości), dobry wzrok, węch, słuch, duża sprawność układu oddechowego i układu krążenia.

      Bezwzględne przeciwwskazania do podjęcia pracy w tym zawodzie to:

      przewlekłe choroby ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia równowagi, padaczka, lęk przestrzeni,

      przewlekłe choroby układu krążenia, wady serca,

      wady wzroku nie poddające się korekcji (wysoka krótkowzroczność, jednooczność, daltonizm)

      choroby ograniczające sprawność ruchową i manualną

      choroby reumatyczne

       Względne przeciwwskazania to: alergie, skłonność do przeziębień , nieżyty oskrzeli.

      W zawodzie tym nie mogą być zatrudniane osoby niepełnosprawne. Osoby pracujące są poddawane co dwa lata badaniom lekarskim, kontrolnym w celu wykluczenia wyżej wymienionych schorzeń

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Przed podjęciem decyzji zawodowej, kandydat do zawodu montera powinien dokonać dokładnej oceny samego siebie, wziąć pod uwagę swoje zainteresowania ,zdolności, swoje cechy osobowości, temperamentu.

      Poradę w zakresie oceny predyspozycji psychicznych do zawodu można uzyskać w poradniach psychologiczno-pedagogicznych oraz od psychologów zatrudnionych w urzędach pracy.

      Kandydat do zawodu montera instalacji sanitarnych powinien wykazać się następującymi predyspozycjami psychofizycznymi:

      zdolnością logicznego myślenia, pomysłowością i elastycznością w działaniu i myśleniu, samodzielnością w podejmowaniu szybkich i trafnych decyzji jest to niezbędne w jego przyszłej pracy, szczególnie przy pracach awaryjnych, dobrą koordynacją ruchowo-wzrokową, spostrzegawczością i refleksem, prawidłowym rozróżnianiem barw, dobrą ostrością wzroku, prawidłowym widzeniem stereoskopowym niezbędnym przy ocenie odległości i obsłudze urządzeń, wyobraźnią przestrzenną- umiejętność odczytywania rysunku technicznego i przeniesienie go na konkretną pracę, podzielnością i koncentracją uwagi – wtedy, gdy musi śledzić kilka sygnałów nadawanych jednocześnie, zręcznością palców i rąk – niezbędną przy wykonywaniu takich prac jak: instalowanie, montaż, spawanie uszczelnianie itp. umiejętnością szybkiego przestawienia się z jednej czynności na drugą, dobrym zmysłem równowagi i nie odczuwaniem lęku do pracy na wysokości, umiejętnością współpracy z ludźmi, nawiązywania kontaktu, współdziałania z zespołem oraz podporządkowanie się narzuconym ścisłym instrukcjom dotyczących pracy zdolnościami technicznymi (umiejętność posługiwania się różnymi narzędziami i urządzeniami technicznymi, znajomość zasad ich działania , instalowania i uruchamiania urządzeń technicznych) uzdolnieniami rachunkowymi – dokonaniem pomiarów i przeliczeń rachunkowych.

      Ponadto zawód montera wymaga cierpliwości, wytrwałości, dokładności i dużej odporności na zmęczenie fizyczne.


      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Monter instalacji i urządzeń sanitarnych wyodrębniono 2 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K.1

      B.8

      Wykonywanie robót związanych z budową i remontem sieci komunalnych

      K.2

      B.9

      Wykonywanie robót związanych z montażem i remontem instalacji sanitarnych.






    • Monter konstrukcji budowlanych - 711102
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Podstawowym zadaniem montera elementów budowlanych jest montaż konstrukcji szkieletowej lub wielkopłytowej budynku mieszkalnego lub użyteczności publicznej, hali przemysłowej lub obiektu magazynowego. Pracę tę wykonuje wspólnie z pozostałymi członkami brygady montażowej, w skład której wchodzą zespoły:

      - zespół obsługi maszyny - obsługuje np. żuraw budowlany /operator wraz z pomocnikiem/,

      - zespół robotników linowych - przygotowuje elementy do wbudowania i zawiesza je na haku maszyny montażowej. Po zawieszeniu elementów robotnicy tego zespołu kierują elementem za pomocą lin kierunkowych aż do momentu przejęcia go przez zespół montażowy /min. 2 pracowników/,

      - zespół montażowy - pracuje na wznoszonym obiekcie przy kolejnych miejscach wbudowania prefabrykatów zespole tym znajduje się brygadzista pełniący również funkcję sygnalisty dla operatora maszyny montażowej. Zespół ten naprowadza elementy na miejsce wbudowania, stęża je za pomocą urządzeń pomocniczych, dokonuje wstępnej rektyfikacji ich ustawienia i zwalnia elementy z haków zawiesi,

      - zespół rektyfikacyjny - wykonuje ostateczną rektyfikację wbudowania elementów i współpracuje z kierownikiem montażu przy pomiarach przygotowawczych oraz kontrolnych. Zespół ten zdejmuje również pomocnicze urządzenia montażowe, konserwuje je i przemieszcza na następne działki /min.3 robotników/,

      - zespół montażowo-wykończeniowy - wykonuje złącza konstrukcyjne  oraz spoinowanie. W przypadku złączy spawanych w skład tego  zespołu wchodzą spawacze /min.2 robotników/,

      Bezpośrednie kierownictwo techniczne nad montażem sprawuje inżynier montażu lub majster montażu. Wszystkie czynności ściśle są określone w projekcie organizacji montażu. W momencie, gdy element przeznaczony do wbudowania znajdzie się ponad wznoszoną konstrukcją, a operator maszyny montażowej na znak brygadzisty opuści element na wysokość max.0,5 m nad miejscem wbudowania - montażyści przejmują liny kierunkowe.

      Po uzyskaniu wymaganej dokładności ustawienia i odpowiednim stężeniu montażowym za pomocą zastrzałów, łączników, lin odciągowych, klinów itp. elementy mogą być zwolnione z haków zawiesi. Monter  posługuje się narzędziami ręcznymi takimi jak:

      młotki, przecinaki, pobijaki, czerpaki i kielnie, drążki i kliny oraz narzędziami mechanicznymi o napędzie elektrycznym, tj: wibratorami, młotkami udarowo-obrotowymi, pilarkami tarczowymi i kątowymi. W okresie zimowym przy niskich temperaturach używany jest sprzęt do nagrzewania zaprawy w celu przyśpieszenia jej wiązania. Stosowane są nagrzewnice powietrza opalane paliwem płynnym lub agregaty posiadające nagrzewnice z grzejnikami elektrycznymi. Uzyskane w ten sposób ciepłe powietrze wykorzystywane jest również do podgrzewania kruszywa i oczyszczania złączy, spoin i wieńców z lodu i śniegu. Również stosowane są metody ogrzewania zapraw i betonów parą wodną wytwarzaną w kociołkach parowych oraz nagrzewanie elektryczne za pomocą nieizolowanych przewodów.

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Zarówno monter elementów budowlanych, jak i monter rusztowań, wykonuje swą pracę najczęściej na wolnym powietrzu, często w trudnych warunkach atmosferycznych. Narażony on jest na działanie wysokich temperatur w okresie letnich upałów, a w okresie zimowym na mrozy do -15 C. Dodatkową poważną uciążliwością jest stała ekspozycja na działanie wiatru o prędkości dochodzącej do 10 m/sek. Warunki te są warunkami granicznymi przy montażu elementów konstrukcyjnych na budowie. Dla zmniejszenia wpływów ich oddziaływania pracownik zaopatrzony jest w odpowiednią odzież roboczą  i ochronną dostosowaną do pory roku i aktualnie panującej  pogody.  Pomimo tego często występującą chorobą związaną z pracą w zawodzie są wszelkiego rodzaju schorzenia reumatyczne, gośćcowe.

      Najpoważniejszym zagrożeniem wypadkowym jest upadek z wysokości. Skutki takiego wypadku, jeśli weźmie się pod uwagę, że roboty montażowe wykonywane mogą być na stanowiskach pracy znajdujących się na wysokości np. 40 m nad poziomem terenu, z reguły bywają tragiczne. Na wzrost stopnia zagrożenia niewątpliwy wpływ mają również warunki atmosferyczne w postaci opadów deszczu i śniegu.

      Wprawdzie istnieje zakaz prowadzenia wszelkich robót montażowych w czasie opadów i do czasu wyschnięcia konstrukcji, to zawsze mogą pozostać oblodzenia stanowisk pracy i ciągów komunikacyjnych. Następną, poważną grupę zagrożeń stanowią czynności wymagające używania elektronarzędzi, sprzętu do rozmrażania oblodzeń i podgrzewania zapraw i betonów. Przy robotach spawalniczych /montaż węzłów/ występują zagrożenia typowe dla tych robót jak: promieniowanie ultrafioletowe i podczerwone, gazy i opary spawalnicze, zagrożenie poparzeniem, wybuchem i porażeniem prądem elektrycznym. Zagrożeniem mogą być również związki chemiczne i substancje stosowane w celu przyśpieszenia wiązania betonu.

      Urazy i skaleczenia są często wynikiem nieuwagi przy transporcie prefabrykatów i nieprzestrzegania instrukcji obsługi sprzętu i elektronarzędzi.

      Pracownicy przy montażu elementów budowlanych narażeni są dodatkowo na hałas i wibracje pochodzące od wibratorów zagęszczających mieszankę betonową.

      Wszystkie te zagrożenia w znacznym stopniu są możliwe do wyeliminowania lub ograniczenia. Często wystarczy ścisłe przestrzeganie warunków bezpiecznego montażu, stosowanie prawidłowej technologii i unikanie niepotrzebnej brawury.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Kandydat do pracy przy montażu konstrukcji budowlanych musi odznaczać się doskonałym stanem zdrowia potwierdzonym aktualnym zaświadczeniem lekarskim. Sprawność fizyczna ogólna, jak i kostno-stawowa i mięśniowa, powinna być bardzo wysoka. Wynika to z charakteru i miejsca wykonywanej pracy wymagającego ciągłego wspinania się, chodzenia ze znacznym obciążeniem, podnoszenia i przenoszenia ciężkich przedmiotów itp.

      W zawodzie tym brak jest możliwości zatrudnienia osób niepełnosprawnych lub odczuwających dolegliwości układu krążenia, dolegliwości reumatyczne, chorych na padaczkę itp.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      W zawodzie "monter prefabrykowanych elementów budowlanych" może pracować wyłącznie osoba odpowiedzialna i rozważna. Musi być świadoma, że od jej zachowania na budowie, na wyznaczonym stanowisku pracy, zależy życie i zdrowie własne jak również i kolegów. Od solidności i rzetelności w pracy zależeć może cała konstrukcja wznoszonego budynku, a w przyszłości bezpieczeństwo jego użytkowników. Monter pracuje w zespole i pod ścisłym nadzorem.

      Musi zatem posiadać rozwiniętą w wysokim stopniu umiejętność współdziałania i podporządkowywania się poleceniom przełożonych. Niezbędnym warunkiem do pracy tej jest brak lęku wysokości. Osoby odczuwające strach przed pracą na wysokości oraz mające zaburzenia zamysłu równowagi nie mogą wykonywać tego zawodu. Również osoby z upośledzonym zmysłem słuchu lub wzroku oraz zaburzeniami koordynacji wzrokowo-ruchowej raczej nie powinny podejmować tej pracy. Przy podejmowaniu decyzji o nauce zawodu należy brać pod uwagę stan psychiczny i podatność nerwową kandydata, bowiem montażysta musi charakteryzować się równowagą nerwową i szybkim refleksem.

      Na pewno przydatne będą wyniesione ze szkoły zainteresowania przedmiotami technicznymi, umiejętności manualne itp.

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Monter konstrukcji budowlanych wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      B.20

      Montaż konstrukcji budowlanych






    • Piekarz - 751204
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Głównym zadaniem piekarza jest wyprodukowanie pieczywa, które jest podstawowym produktem spożywczym. Oprócz chleba odznaczającego się walorami, których brak innym artykułom spożywczym, prawie każda piekarnia produkuje także galanterię piekarską, jak np.: rogale, chałki, babeczki czy słodkie bułki drożdżowe. Obecnie asortyment wielu liczących się piekarni sięga blisko 200 pozycji i na półkach obok tradycyjnego pieczywa mieszanego, pszennego czy żytniego pojawiają się pity, ciabatty, chlebki śródziemnomorskie, a także chleby Inków, szkockie czy irlandzkie.

      Do najbardziej charakterystycznych zajęć wykonywanych przez piekarza należy przygotowanie surowców do produkcji. Obejmuje ono takie czynności: jak: przygotowanie mąki, wody, wytworzenie zawiesiny drożdży, wytworzenie roztworów soli i cukru oraz emulsji tłuszczu.

      Dopiero po tych czynnościach może być prowadzony rozrost ciasta, a następnie jego dzielenie i kształtowanie. Kolejne czynności wykonywane przez piekarza obejmują nadzór nad rozrostem końcowym ciasta oraz jego wypiek. Wymienione zadania wchodzą w zakres typowych dla piekarza obowiązków. Oprócz tego, każdy z nich może spotkać się z obowiązkami specyficznymi tzn., gdy piekarnia specjalizuje się w produkcji różnego rodzaju pieczywa np. pszennego, żytniego, razowego, galanterii piekarniczej czy pieczywa półcukierniczego. W takim przypadku obowiązkiem piekarza jest zapoznanie się z technologią (recepturami) produkcji poszczególnych rodzajów pieczywa i przestrzeganie ich.

       

      ŚRODOWISKO PRACY

      Praca piekarza odbywa się w pomieszczeniach. Należą do nich: magazyn surowców, hale produkcyjne, magazyn wyrobów gotowych, które mogą znajdować się na jednym lub kilku poziomach. W pomieszczeniach produkcyjnych panuje podwyższona temperatura, jaka jest niezbędna, aby prawidłowo przebiegał proces technologiczny, a mianowicie rozrost i wypiek ciasta. Osoby wykonujące zawód piekarza muszą się liczyć z tym, że w ich pracy występują uciążliwości wynikające z:

      - zapylenia pyłami mącznymi,

      - zmiennej temperatury,

      - dużej wilgotności powietrza,

      - możliwości występowania śliskiego podłoża.

      Osoby pracujące w tym zawodzie powinny mieć świadomość, że z uwagi na pył mąki mogą być narażone na choroby układu oddechowego i skóry, a przyprawy korzenne mogą powodować możliwość przewlekłego zapalenia spojówek i chronicznego kataru. Wykonywanie czynności powtarzalnych i wymuszona pozycja ciała, np. stanie przez długie godziny, mogą być powodem dolegliwości bólowych wynikających z przeciążenia układu mięśniowo-szkieletowego. Szczególnie ciężko pracuje się latem, kiedy panują wysokie temperatury. Ponieważ piekarz obsługuje maszyny, to musi zachować przy ich obsłudze ostrożność i przestrzegać stosownych przepisów. Nie zastosowanie się do nich może stać się przyczyną wypadków przy pracy, podobnie jak zły stan techniczny maszyn i podłóg.


      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Piekarz powinien mieć dobrą ogólną wydolność fizyczną. Wyczulony zmysł węchu, smaku i dotyku, są niezbędne przy ocenie sensorycznej. Udział pracy fizycznej w piekarni zależy od stopnia mechanizacji i automatyzacji zakładu. Pracy w tym zawodzie nie powinny podejmować osoby chore na padaczkę, przewlekłe choroby oskrzeli oraz przewlekłe choroby układu sercowo-naczyniowego, znacznie obniżające wydolność organizmu. W mało zmechanizowanych piekarniach piekarz jest narażony na dźwiganie na krótkich odcinkach, np. worków z mąką, przesuwanie dzieży, przesuwanie wózków z kęsami ciasta, przenoszenie lub przewożenie koszy z chlebem. W dużych piekarniach piekarz ma pracę znacznie lżejszą, bo ciągi technologiczne są zmechanizowane, a transport wewnątrzzakładowy wyręcza pracowników. W piekarniach mogą pracować ludzie niepełnosprawni. Na niektórych stanowiskach, pod nadzorem, może być zatrudniony człowiek z niedorozwojem umysłowym niewielkiego stopnia (np. na stanowisku piekarza stołowego). Na wszystkich stanowiskach mogą pracować głuchoniemi, niesłyszący, niedosłyszący. Zależy to od ustalenia form porozumiewania się. Piekarzem może być człowiek z lekką dysfunkcją kończyn dolnych, np., utykanie, jeżeli nie przeszkadza to w chodzeniu i staniu.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Sami piekarze mówią, że dobry piekarz to taki, który z zamkniętymi oczami potrafi odróżnić mąkę pszenną od żytniej. Nie bez znaczenia w tym zawodzie jest sprawność sensoryczna niezbędna do oceny zarówno surowców używanych do produkcji, jak i samego produktu finalnego. Tę umiejętność gwarantuje ostrość wzroku, rozróżnianie barw, czucie smakowe i dotykowe, a także dobre powonienie. Ważne też są zręczne ręce i palce przydatne przy formowaniu galanterii piekarskiej. Dobrze jest, jeśli piekarz jest osobą spostrzegawczą i potrafi w porę dostrzec uchybienia w poszczególnych etapach produkcji chleba. Praca piekarza zatrudnionego w małych piekarniach jest trudniejsza i wymaga od niego przerzucania się z jednej czynności na drugą, jak i pracy w szybkim tempie. Takie działania wymusza proces technologiczny. Ale niezależnie od tego, w jakiej piekarni będzie zatrudniony adept do pracy w tym zawodzie, powinien on być dokładny i mieć dobrą pamięć. Dobrze jest, jeśli lubi nowinki techniczne i ma takie zainteresowania, bo wtedy łatwiej mu będzie poradzić sobie np. na linii produkującej bułki czy też obsłużyć maszynę do schładzania wody. Do obowiązków piekarza należy, bowiem nie tylko obsługa, ale i konserwacja maszyn i urządzeń.

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Piekarz wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      T.3

      Produkcja wyrobów piekarskich






    • Sprzedawca - 522301
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Głównym celem pracy osób w tym zawodzie jest sprzedaż asortymentu oferowanego przez sklep, hurtownię czy stoisko handlowe. Zadaniem sprzedawcy jest sprawna i fachowa obsługa nabywcy (klienta), oparta na wiedzy z zakresu oferowanych produktów.

      Za względu na zróżnicowanie towaru istnieje w obrębie tego zawodu szeroki podział i różnorodne stanowiska pracy, np. sprzedawca artykułów spożywczych, sprzedawca  odzieży, sprzedawca artykułów chemii gospodarczej,  sprzedawca artykułów wyposażenia domu i wnętrz, sprzedawca sprzętu AGD i RTV, sprzedawca artykułów motoryzacyjnych, sprzedawca w stacji paliw, sprzedawca w hurtowni itp.

      Do obowiązków sprzedawcy, bez względu na branżę w której jest zatrudniony, zawsze należy przygotowanie towaru do sprzedaży ( np.  czyszczenie, sortowanie) i jego wyeksponowanie. Istotnym obowiązkiem jest również zamawianie towaru, przyjmowanie dostaw, sprawdzanie dostarczonego asortymentu pod względem ilościowym i jakościowym, dokumentowanie obrotu towarowego (ewidencjonowanie zakupów i sprzedaży). Obowiązkiem sprzedawcy jest również dbanie o czystość i estetykę miejsca sprzedaży. Większość sprzedawców zajmuje się również obsługą gwarancyjną (reklamacyjną) sprzedawanych artykułów, obsługa ta zazwyczaj polega na: przyjęciu reklamowanego towaru, sporządzeniu odpowiedniego protokołu lub dokumentacji, następnie wysłaniu wadliwego towaru do producenta lub punktu serwisowego. Sprzedaż w większości sklepów odbywa się przy użyciu kasy fiskalnej, wówczas zadaniem sprzedawcy jest sporządzenie raportu kasowego na koniec dnia, przeliczenie gotówki z dziennego utargu i  porównanie z wyciągiem kasowym. Praca na poszczególnych stanowiskach sprzedawcy różni się między sobą również ze względu na branżę. Na stoiskach czy w sklepach z artykułami spożywczymi niezwykle istotne jest przestrzeganie przepisów sanitarnych, dbanie o odpowiednie przechowywanie żywności szybko psującej się, pilnowanie terminów przydatności do spożycia umieszczanych na produktach. Natomiast celem  pracy sprzedawcy w stacji paliw jest przyjmowaniem dostaw i sprzedaż paliw płynnych (benzyna, gaz, olej napędowy) oraz obsługa dystrybutora. Na większości stacji benzynowych mamy do czynienia z samoobsługą, jednak pracownik stacji obowiązkowo dokonuje wlewu paliwa w przypadku samochodów wyposażonych w instalację gazową.


      ŚRODOWISKO PRACY

      Typowym miejscem pracy sprzedawcy w handlu detalicznym są pomieszczenia sklepowe, w handlu hurtowym magazyny i pomieszczenia biurowe.

      Sprzedawca w handlu drobnodetalicznym (obwoźnym) najczęściej wykonuje swoją pracę na powietrzu lub na niewielkich stoiskach/pomieszczeniach przeznaczonych na działalność handlową.  Praca sprzedawcy zaliczana jest do średnio lekkich, odbywa się w bezpiecznych warunkach otoczenia. Zawód ten zazwyczaj wykonywany jest na stojąco, w ciągłym ruchu (obsługa klientów, prezentacja towaru, układanie na półkach, przyjmowanie dostaw itp.), dlatego sprzedawcy najbardziej narażeni są na występowanie przewlekłych schorzeń narządu ruchu: schorzenia kręgosłupa (szczególnie dyskopatie), zmiany zwyrodnieniowe stawów, a także schorzenia układu krążenia, żylaki. Dłuższa praca przy komputerze związana ze sporządzaniem faktur i innych dokumentów może stać się przyczyną wad wzroku. Sprzedawcy wykonujący pracę na powietrzu lub w dużych halach magazynowych, gdzie występują niesprzyjające warunki pogodowe i  przeciągi, narażeni są na infekcje i przeziębienia.


      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Pracę sprzedawcy można zaliczyć do średnio  ciężkich lub średnio lekkich (w zależności od zajmowanego stanowiska i branży).

      Przeważnie wymagana jest duża sprawność układu kostno-stawowego i mięśniowego, gdyż praca odbywa się w ruchu, na stojąco (wypakowywanie, układanie, podawanie towarów, dźwiganie i przenoszenie itp.). W przypadku pracy kasjera w sklepie wielkopowierzchniowym, praca odbywa się w pozycji siedzącej. W wykonywaniu zawodu sprzedawcy istotna jest duża sprawność narządu wzroku, zwłaszcza dla osób, które pracują głównie przy komputerze (np. kasjer-sprzedawca, fakturzysta). Przeciwwskazaniem są duże wady słuchu, niewielki niedosłuch korygowany aparatem słuchowym nie stanowi istotnego przeciwwskazania do podjęcia pracy w tym zawodzie. Z uwagi na bardzo intensywne kontakty z klientami (informowanie, odpowiadanie na pytania, negocjowanie, przekonywanie do zakupu) przeciwwskazaniem do pracy w tym zawodzie są wady wymowy utrudniające porozumiewanie się, a także zaburzenia psychiki (nerwice, psychozy), upośledzenie umysłowe.

      W sklepach ze stoiskami spożywczymi (kontakt z żywnością) wymagane są rozszerzone badania lekarskie o nosicielstwo chorób zakaźnych ( ukończone tzw. minimum sanitarne).

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      W zawodzie sprzedawcy kontakty z innymi ludźmi są bardzo intensywne, dlatego bezpośrednia obsługa klientów jest odpowiednia dla osób komunikatywnych, łatwo nawiązujących relacje interpersonalne. Ważne są również takie cechy jak umiejętność słuchania i cierpliwość. Aby sprzedaż była skuteczna, istotna jest zdolność przekonywania, wpływania na opinie innych, umiejętność postępowania z ludźmi a także odporność emocjonalna (zrównoważenie emocjonalne), gdyż ciągły kontakt z klientami niejednokrotnie powoduje występowanie sytuacji konfliktowych. Sprzedawca nie może wówczas okazać zdenerwowania, musi umieć zapanować nad swoimi emocjami, argumentować rzeczowo i logicznie. Bardzo ważna jest podzielność uwagi, ponieważ sprzedawca często wykonuje kilka czynności w krótkich odstępach czasu lub jednocześnie ( np. przyjmowanie i ekspozycja towaru, udzielanie informacji, obsługa klientów).

      Ze względu na usługowy charakter tego zawodu, przydatne są zainteresowania społeczne (preferencje do pracy z ludźmi, pomaganie, doradzanie, informowanie) oraz menedżerskie (umiejętność zarządzania, kierowania ludźmi, przekonywanie do swoich racji, perswazja). Specyfika zawodu wymaga dużej samodzielności w zorganizowaniu sobie stanowiska pracy, poczucia odpowiedzialności za wykonywane czynności i powierzony majątek, zdyscyplinowania w utrzymaniu czystości i porządku w punkcie sprzedaży.

      Przydatna w tym zawodzie jest dobra pamięć (zapamiętywanie cen, szacunkowej ilości towaru na stanie sklepu) oraz uzdolnienia rachunkowe, które przydadzą się do szybkiego i sprawnego dokonania obliczeń finansowych.

      Praca sprzedawcy zaliczana jest do zajęć samodzielnych, jednak niezbędna jest umiejętność pracy w zespole, współdziałania. Sprzedawca ponosi indywidualną odpowiedzialność materialną, jednak bardzo często z rezultatów sprzedaży pracownicy są rozliczani jako zespół (np. za realizację planów sprzedażowych sklepu). Od wysokości uzyskanego utargu uzależniona jest prowizja sprzedawców, wówczas współdziałanie w sferze sprzedaży i osiąganie możliwie wysokiego wyniku, jest korzystne dla zatrudnionych pracowników.


      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Sprzedawca wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      A.18

      Prowadzenie sprzedaży






    • Lakiernik - 713201
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Zadaniem lakiernika  jest zabezpieczenie powierzchni przed korozją. Staranne i fachowe polakierowanie powierzchni nadaje i przywraca używanemu sprzętowi estetyczny wygląd. Lakiernik przemysłowy pracuje w fabryce, gdzie jest całkowicie zależny od podziału zadań w zespole i przebiegu procesu technologicznego. Może być zatrudniony przy czynnościach wstępnych, takich jak np. wygładzanie z wszelkich chropowatości lub malowanie podkładowe; posługuje się wówczas najczęściej szlifierką ręczną lub mechaniczną. Najważniejsza czynność, tzn. lakierowanie właściwe, zlecane jest z reguły lakiernikom o najwyższych kwalifikacjach i doświadczeniu; pracują oni w specjalnych kabinach lakierniczych, przy pomocy pistoletów pneumatycznych.

      W nowoczesnych fabrykach coraz więcej czynności wykonują automaty, które mogą zastąpić także lakiernika.Lakiernik napraw lakierniczych sam podejmuje wszystkie decyzje i wybiera sposób naprawy. Wymaga to od niego dużej i stale uzupełnianej wiedzy na temat nowych technologii, lakierów i materiałów pomocniczych. Do jego obowiązków należy też obsługa nowoczesnych kabin lakierniczych.

      Lakiernik posługuje się wieloma narzędziami - prostymi, jak: szlifierki i polerki (ręczne i mechaniczne) oraz specjalistycznymi, jak np. mierniki, (głównie tzw. kubek Forda do mierzenia lepkości farb i lakierów) lub pistolet pneumatyczny. Chociaż coraz częściej do lakiernictwa samochodowego wkraczają komputery oraz zastępujące ludzi automaty lakiernicze, ciągle w tym zawodzie najbardziej liczy się dobre oko i sprawna ręka.


      ŚRODOWISKO PRACY

      Miejscem pracy lakiernika są hale fabryczne lub znacznie mniejsze, prywatne warsztaty lakiernictwa. Jedne i drugie muszą ściśle odpowiadać rygorystycznym normom ekologicznym.

      Pomimo stosowania coraz skuteczniejszych zabezpieczeń i wprowadzania stale udoskonalanej technologii, nie udało się wyeliminować z pracy lakiernika wszystkich zagrożeń dla zdrowia. Najpoważniejsze z nich to możliwość zatrucia oparami farb i lakierów (nawet ekologicznych), alergie i choroby układu oddechowego (efekt wdychanie pyłów powstających podczas szlifowania). 


      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Kandydat do pracy w zawodzie lakiernika powinien być w pełni sprawny fizycznie i ruchowo, mieć zdrowy układu kostno - stawowego oraz mięśniowego. Jest to niezbędne, by mógł np. wytrwać w niewygodnej pozycji, którą czasami musi przyjąć na dłużej podczas pracy.

      Ogromnie ważna jest duża sprawność układu oddechowego, gdyż lakiernik narażony jest na ciągłe wdychanie szkodliwych oparów, powstających podczas lakierowania (nawet wtedy, gdy stosuje coraz mniej toksyczne, tzw. ekologiczne farby i lakiery). Przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu jest astma, skłonność do przeziębień, chorób płuc i oskrzeli, chorób skóry, uczuleń.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Cierpliwość to najważniejsza cecha lakiernika. Osoba, która jej nie posiada, nie poradzi sobie z pierwszymi, żmudnymi etapami nauki zawodu (szpachlowaniem, polerowaniem, szlifowaniem), nie mówiąc o samym lakierowaniu (na powierzchni nie mogą powstać żadne zacieki i czy chropowatości). Przy kładzeniu lakieru i dobieraniu kolorów trzeba wykazać się ponadto dużą dokładnością, starannością, spostrzegawczością oraz wyczuciem koloru.

      Inną, ważną cechą, szczególnie pożądaną u lakierników zatrudnionych przy taśmie produkcyjnej, jest umiejętność pracy w warunkach monotonnych.


      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Lakiernik wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      M.28

      Wykonywanie prac lakierniczych






    • Blacharz - 721301
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Blacharz wykonuje i naprawia różnego rodzaju przedmioty i urządzenia z cienkich blach, przeznaczone do użytku codziennego oraz dla potrzeb budownictwa I przemysłu. Zajmuje się także instalowaniem wyrobów w miejscu przeznaczenia. Na przykład blacharz samochodowy wyremontowany błotnik umieszcza na swoim miejscu nad kołem pojazdu, a blacharz renowator zabytków ozdobny gzyms, wykonany wcześniej w warsztacie, instaluje na zabytkowej kamienicy.

      Przedmioty z blachy należą ciągle do powszechnie używanych. Dawniej były one wykonywane wyłącznie w zakładach rzemieślniczych. Obecnie produkcja blacharska w coraz większym stopniu staje się domeną przemysłu. Wyodrębniły się nawet w przemyśle wyspecjalizowane działy: blacharstwo samochodowe, okrętowe, lotnicze. Natomiast związani ze sferą usług rzemieślnicy nastawiają się raczej na naprawę wyrobów z blachy oraz na blacharskie roboty budowlane. Typowe prace blacharskie obejmują wykonanie takich przedmiotów, jak rury i kolanka do pieców węglowych i gazowych, rynny i rury spustowe, parapety okienne itp.

      Z punktu widzenia technologii, praca blacharza polega, ogólnie rzecz biorąc, na nadawaniu arkuszowi blachy odpowiedniego kształtu – zgodnie z rysunkiem technicznym lub z modelem. Zakres wykonywanych przy tym czynności jest szeroki. Obróbka blachy sprzedawanej w arkuszach wymaga dobrze przygotowanego warsztatu oraz wielu specjalistycznych narzędzi. Kolejność poszczególnych czynności jest zawsze ta sama: trasowanie, cięcie, kształtowanie I łączenie elementów. Najważniejszą i najtrudniejszą z nich jest trasowanie, polegające na rysowaniu w skali 1:1 bezpośrednio na blasze płaskiego planu danego elementu. Rysowanie tych planów jest dość trudne, opiera się o zasady geometrii wykreślnej i wymaga dużej dokładności. Kolejnym etapem pracy blacharza jest wycięcie przedmiotu, na przykład za pomocą nożyc ręcznych lub elektrycznych, a następnie kształtowanie jego formy – zwijanie, usztywnianie obrzeży blachy drutem, zaginanie. Do gięcia blach blacharz używa różnych narzędzi: zaginadła, szczypiec blacharskich, prasy. Często poszczególne detale dopasowuje on ręcznie. Robi to używając drewnianego młotka i klepaczki gumowej. Młotki wykonane z drewna, gumy lub metali, mające różny kształt, są bardzo ważnym narzędziem blacharza, a wyprostowanie blachy czy idealne dopasowanie jej do foremników za ich pomocą – to największa umiejętność blacharza, wymagająca lat praktyki. Końcowy etap prac to łączenie poszczególnych elementów. Istnieją trzy sposoby łączenia blach: na zakłady, na nity, za pomocą lutowania i spawania.

      Charakterystyczną w zawodzie cechą jest wyjątkowo szeroki zestaw specjalistycznych narzędzi i sprzętu używanego na różnych stanowiskach pracy. Warsztaty wyposażone są na ogół tylko w niektóre z nich, zależnie od specjalizacji. Uniwersalne wyposażenie warsztatu powinno obejmować:stoły ślusarskie, imadła, obrabiarki do metali (tokarki)

      podstawowe maszyny blacharskie (krawędziarka, zawijarka, zaginarka, żłobiarka) nożyce stołowe i gilotynowe, prasę, urządzenia do spawania gazowego, urządzenia do wykonywania powłok ochronnych.


      ŚRODOWISKO PRACY

      Warunki pracy blacharza są zróżnicowane, w zależności od rodzaju i charakteru wykonywanych robót. Czasami są one względnie dobre, a czasami uciążliwe. Praca odbywa się przeważnie w pozycji stojącej, a przy robotach budowlanych w zmieniających się pozycjach. Najczęściej blacharz pracuje w pomieszczeniach zamkniętych: może to być hangar (blacharz lotniczy), hala fabryczna oraz warsztat rzemieślniczy. Pracy zwykle towarzyszy hałas, zwłaszcza przy krojeniu, zwijaniu i wyklepywaniu blachy. Powietrze może być zanieczyszczone tlenkami cynku oraz oparami kwasu solnego, którym oczyszcza się blachę. Jeśli blacharz pracuje na budowie, warunki pracy uzależnione są od pogody i pory roku. Wielu blacharzy wykorzystuje okres zimy na przygotowanie różnych elementów, które dopiero później są instalowane na budynkach. Niektórzy blacharze budowlani zajmują się w tym czasie produkcją różnych przedmiotów artystycznych, jak świeczniki, latarnie, tace, żyrandole. Oprócz wysokich kwalifikacji mistrzowie blacharstwa wykazują często uzdolnienia artystyczne.

      warunki społeczne

      W rzemieślniczych zakładach usługowych blacharz kontaktuje się z klientami – przyjmuje zamówienia. Warunkiem przyjęcia zamówienia przez blacharza budowlanego jest wcześniejsze przeprowadzenie wizji lokalnej oraz pomiarów. W zakładach przemysłowych kontakty ograniczają się do zwierzchników i kolegów z pracy. Mistrzowie zajmują się często kształceniem uczniów.

      Praca w tym zawodzie może mieć charakter indywidualny (blacharz lotniczy) lub zespołowy (blacharz budowlany). Prace na wysokości wymagają, aby na dachu ubezpieczało się wzajemnie dwóch, trzech pracowników. 


      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Kandydat na blacharza powinien mieć silną budowę ciała, być sprawny I wytrzymały fizycznie. Duże znaczenie w jego pracy ma siła i sprawność rąk. U blacharza zatrudnionego w przedsiębiorstwie budowlanym bardzo ważna jest sprawność narządu równowagi. Wykluczone są takie wady i schorzenia, jak zawroty głowy, lęk przestrzeni i wysokości, zaburzenia ostrości wzroku.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Zawód blacharza wymaga wielu różnych umiejętności i uzdolnień. Ważne cechy kandydata do zawodu to odpowiedzialność, także za drugiego człowieka (prace na wysokości), systematyczność i dokładność – konieczna zwłaszcza przy trasowaniu blach. Od kandydata wymaga się dobrej koncentracji uwagi, wyobraźni przestrzennej I spostrzegawczość. Nie można pominąć zainteresowań i uzdolnień technicznych, nawet artystycznych, bo w nich ma swe źródło inwencja I zaangażowanie w pracy. Ceni się także w tym zawodzie umiejętność współdziałania, łatwość przerzucania się od jednej czynności do drugiej. W pracach na budynkach konieczny jest szybki refleks i zmysł równowagi oraz brak lęku przed wysokością.

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Blacharz wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      M.25

      Wykonywanie i naprawa elementów, wyrobów oraz pokryć z blachy






    • Elektromechanik - 741201
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Celem pracy elektromechanika jest przede wszystkim wykonywanie i obsługa urządzeń elektrycznych stosowanych w różnych gałęziach gospodarki oraz w gospodarstwie domowym, np. transformatorów, silników elektrycznych, mierników elektrycznych, wyłączników, urządzeń sygnalizacyjnych itp. Elektromechanicy wykonują też instalacje przyłączające te urządzenia pod napięcie i montują układy sterujące ich pracą. Zawód elektromechanika jest zawodem szerokoprofilowym, umożliwiającym specjalizację pod koniec okresu kształcenia, w konkretnej grupie urządzeń elektrycznych. Wśród elektromechaników najbardziej popularnymi specjalizacjami są:

      1. elektromechanik elektrycznych przyrządów pomiarowych,
      2. elektromechanik sprzętu gospodarstwa domowego,
      3. elektromechanik urządzeń chłodniczych,
      4. elektromechanik pojazdów samochodowych.

      Niezależnie jednak od specjalizacji każdy elektromechanik powinien być przygotowany do realizacji następujących zadań zawodowych:

      • wykonywania przeglądów technicznych maszyn i urządzeń elektrycznych;
      • wykonywania montażu i demontażu podzespołów elektrycznych i mechanicznych w maszynach i urządzeniach elektrycznych;
      • przeprowadzania konserwacji i napraw maszyn i urządzeń elektrycznych;
      • wykonywania napraw głównych maszyn i urządzeń elektrycznych;
      • instalowania i użytkowania maszyn i urządzeń elektrycznych;
      • kompleksowych remontów maszyn i urządzeń elektrycznych;
      • nadzoru nad eksploatacją maszyn i urządzeń elektrycznych.

      Oprócz typowych zadań, w każdej specjalizacji występują czynności zawodowe specyficzne tylko dla niej, i które związane są z daną grupą urządzeń elektrycznych. I tak na przykład do głównych zadań elektromechanika elektrycznych przyrządów pomiarowych należy montaż elektrycznej aparatury pomiarowej oraz dokonywanie jej pomiarów i odpowiednich regulacji. Ponadto do jego zadań należy również dokonywanie przeglądów technicznych i konserwacja urządzeń elektrycznych, takich jak liczniki, watomierze, woltomierze, amperomierze. Wszystkie urządzenia elektryczne muszą być przede wszystkim bezpieczne, wolne od ukrytych wad, tzn. nie mogą grozić porażeniem prądem, powodować wibracji lub nadmiernego hałasu. Wymaga to od elektromechanika posługiwania się schematami montażowymi, projektami technicznymi, rysunkami warsztatowymi oraz instrukcjami obsługi i dokumentacją techniczno-ruchową maszyn i urządzeń elektrycznych.

      Elektromechanik sprzętu gospodarstwa domowego zajmuje się natomiast naprawą sprzętu AGD, czyli żelazek, pralek, odkurzaczy, lokówek, mikserów, malakserów, sokowirówek, chłodziarek, ale także urządzeń grzejnych, klimatyzacyjnych i sprzętu oświetleniowego. Do jego zadań należy montaż i wymiana podzespołów mechanicznych, np. przekładni, łożysk, wałków, sprzęgieł, hamulców, sprężyn, dźwigni w maszynach i urządzeniach elektrycznych, jak również stosowanych w nich elementów pneumatycznych i hydraulicznych. Istnieje także specjalizacja elektromechanika urządzeń chłodniczych, który nie zajmuje się całym sprzętem AGD, ale głównie montuje urządzenia chłodnicze, konserwuje i je naprawia. W obu tych specjalizacjach najwięcej jest osób, które prowadzą działalność gospodarczą, najczęściej jedno- lub dwuosobową.

      Nieco inne zadania zawodowe wykonuje elektromechanik pojazdów samochodowych. Jego praca polega przede wszystkim na sprawdzaniu stanu technicznego zespołów i elementów instalacji elektrycznej pojazdów samochodowych, lokalizowaniu i usuwaniu uszkodzeń w tej instalacji, wykonywaniu montażu i demontażu instalacji oraz urządzeń elektrycznych i elementów układów elektronicznych w pojazdach. Do zadań elektromechanika o tej specjalności należy również przeprowadzanie konserwacji i przeglądów okresowych zespołów oraz elementów wyposażenia elektrycznego i elektronicznego pojazdów, sprawdzanie ich stanu technicznego, lokalizowanie i usuwanie uszkodzeń w układach elektronicznych z wykorzystaniem komputerowych urządzeń diagnostycznych.

      Każdy elektromechanik używa takich samych bądź podobnych narzędzi. Są to narzędzia monterskie (np. obcęgi, szczypce, śrubokręty), warsztatowe (np. wiertarki, szlifierki, spawarki), pomiarowe (mierniki różnego rodzaju). 


      ŚRODOWISKO PRACY

      Warunki materialne

      Do typowych miejsc pracy elektromechanika należą warsztaty naprawy urządzeń elektrycznych, działy serwisu i naprawy urządzeń elektrycznych (w fabrykach, warsztatach naprawczych lub firmach usługowych itp.), wydziały szkół technicznych, mieszkania klientów, jednostki gospodarcze użytkujące sprzęt gospodarstwa domowego. Osoba pracująca w takim zawodzie może również wykonywać swoje czynności zawodowe przy budowie linii technologicznych w zakładach produkujących wyroby przemysłowe i spożywcze. We wszystkich przypadkach elektromechanicy obsługują urządzenia zasilane prądem elektrycznym, pracując często w polu elektromagnetycznym.

      W zawodzie elektromechanika nie ma licznych przypadków chorób zawodowych. Najczęściej zdarzają się alergie na stosowane materiały i choroby górnych dróg oddechowych, natomiast dźwiganie i przenoszenie ciężarów może powodować powstawanie żylaków kończyn dolnych oraz choroby kręgosłupa.

      Warunki społeczne

      Elektromechanik ma duży wybór rodzaju pracy. Może pracować indywidualnie, np. w niewielkim warsztacie usługowym lub w zespole, w zakładzie pracującym na zlecenie albo w fabryce produkującej określone typy urządzeń. W niedużych warsztatach, gdzie obecnie miejsc zatrudnienia jest najwięcej, elektromechanik ma częsty kontakt z innymi ludźmi. Nawiązuje głównie kontakt z klientem, negocjuje zakres prac do wykonania oraz cenę za usługę. Sam wówczas ponosi odpowiedzialność za jakość pracy.

      W przypadku większego zakładu, elektromechanik może wykonywać pracę przy określonym fragmencie jakiegoś urządzenia (z reguły na tym samym stanowisku) zleconą przez brygadzistę. Wtedy jego kontakty ograniczają się zazwyczaj do współpracowników oraz bezpośredniego przełożonego.

      Warunki organizacyjne

      Czas pracy elektromechanika zasadniczo nie przekracza 8 godzin dziennie. W fabrykach pracę wykonuje się tylko w dni robocze (ale czasami w systemie zmianowym), natomiast w warsztatach usługowych, np. naprawy samochodów lub naprawy sprzętu AGD, elektromechanik najczęściej pracuje codziennie oprócz świąt, na jedną zmianę. Czas pracy często jednak zależy od nasilenia zleceń, i może on się wydłużać. W dużych firmach remontowych lub produkcyjnych, zajmujących się np. elektromechaniką chłodniczą, od pracownika wymaga się dyspozycyjności i pracy poza standardowymi godzinami. Ma to przede wszystkim miejsce podczas awarii lub związane jest z większym natężeniem prac w okresie letnim, ponieważ buduje się wówczas więcej chłodni. Poza tym w zależności od miejsca pracy, w zawodzie elektromechanika istnieje różna konieczność wyjazdów służbowych. Na przykład w firmach produkcyjnych czy remontowych zdarza się, że pracownik musi wykonywać pracę w miejscu zleconym przez zleceniodawcę. W przypadku np. elektromechaników pracujących w warsztatach usługowych, istnieje możliwość wyjazdów na szkolenia lub do klienta.

      W zawodzie elektromechanika praca na stanowiskach montażowych jest zrutynizowana i ściśle nadzorowana, pracownik nie ponosi odpowiedzialności finansowej, jedynie służbową, tzn. za powierzone sobie narzędzia, maszyny, wyroby i efekty swojej pracy. W przypadku prac na stanowiskach remontowych lub usługowych czynności nie są ściśle nadzorowane, ponieważ powinny być wykonane zgodnie z technologią oraz w oparciu o wewnętrzne (resortowe) instrukcje i przepisy BHP.

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Kandydaci do pracy w zawodzie elektromechanika powinni być sprawni fizycznie. Wymaganie to jest szczególnie istotne w stosunku do osób mających podjąć zatrudnienie w warsztatach samochodowych czy w serwisie chłodniczym. Ponadto od wszystkich pracowników w zawodzie elektromechanika wymaga się dużych sprawności manualnych oraz braku poważnych wad wzroku – dopuszcza się korygowanie wad okularami. Osoby pracujące w serwisach, gdzie istotny jest kontakt z klientami, powinny cechować się ogólnie akceptowalnym wyglądem zewnętrznym, brakiem wad wymowy, cierpliwością i uprzejmym stosunkiem do ludzi. Przeciwwskazaniami dla kandydatów podejmujących pracę, której charakter wiąże się z transportem ciężkich urządzeń (akumulatory, transformatory, silniki elektryczne i in.) są wady postawy i kręgosłupa, a dla osób podejmujących pracę w serwisach chłodniczych, alergie na gazy: amoniak i freon. W zawodzie elektromechanika nie mogą być zatrudnione osoby ze zdiagnozowanymi chorobami psychicznymi oraz padaczką.

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Głównym celem pracy elektromechanika jest wykonywanie lub remont urządzeń elektrycznych, dlatego też najważniejszą cechą wymaganą od kandydata do zawodu jest posiadanie zamiłowań i uzdolnień technicznych, a ponadto uzdolnień manualnych. W szczególności istotna jest umiejętność posługiwania się różnego rodzaju narzędziami ręcznymi i o napędzie elektrycznym oraz bezbłędnego odczytywania rysunku technicznego. Istotna jest także szybkość poznawania zasady działania urządzeń technicznych. Wymaga to od osób chcących wykonywać ten zawód, rozwiniętych zainteresowań określoną dziedziną techniki oraz ciągłego samokształcenia i podnoszenia kwalifikacji. Osobę w tym zawodzie powinny cechować również zdolności rachunkowe, które umożliwiają szybkie i sprawne obliczanie, np. napięcia czy oporności w uszkodzonym kablu.

      Elektromechanik wszystkie czynności musi wykonywać bardzo dokładnie, cierpliwie i wytrwale. Dlatego przydatne w tej pracy są skrupulatność i dbałość o szczegóły. Ważna jest także dobra pamięć, np. do zapamiętywania rozmieszczenia podzespołów w urządzeniach, podczas ich demontażu i naprawy. Ponadto elektromechanik, pracując nawet dłużej na tym samym stanowisku, ma do czynienia z dużą różnorodnością urządzeń. Powinien więc mieć łatwość przerzucania się z jednej czynności na drugą, szczególnie kiedy wykonuje pracę w punkcie usługowo-serwisowym, polegającą na realizacji krótkich serii produkcyjnych lub na naprawach.

      Najczęściej elektromechanicy podejmują pracę w zakładach o charakterze usługowym, co wymaga od nich także umiejętności obsługi klienta. Właściciele, ale też zatrudnieni tam pracownicy muszą cechować się zdolnościami nawiązywania kontaktów z klientami, uprzejmością, fachowością i szybkością wykonywania usług, umiejętnością pracy pod presją czasu i odpornością na stres. Poza tym prowadzenie własnej firmy wymaga dodatkowo umiejętności organizowania pracy własnej i podległych pracowników, czy właściwej kalkulacji wykonywanej pracy. 

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Elektromechanik wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      E.7

      Montaż i konserwacja maszyn i  urządzeń elektrycznych






    • Kucharz - 512001
      • Identyfikator klasy:
      • Przedmioty rozszerzone:
      • Przedmioty uzupełniające:

      ZADANIA I CZYNNOŚCI

      Głównym zadaniem kucharza jest sporządzanie, według ustalonych norm i receptur kulinarnych, różnych grup i asortymentów potraw, ciast, napojów i deserów z surowców i półproduktów spożywczych, w pomieszczeniach produkcyjnych zakładów gastronomicznych oraz przedsiębiorstw zajmujących się produkcją wyrobów i półproduktów kulinarnych.  

      Kucharz dba o jakość, walory smakowe i estetykę swoich wyrobów. Często to właśnie kucharz i jego smaczna kuchnia przyciągają klientów, zwiększając obroty i konkurencyjność firmy, w której jest zatrudniony.  Celem jego pracy jest sporządzanie dań, które spełniają oczekiwania i gusty konsumentów oraz są zgodne z wymogami nauki o żywieniu i oczekiwaniami pracodawców. Praca kucharza różni się w zależności od tego, gdzie jest zatrudniony. Nieco inne s? jego zadania i oczekiwania klientów w kuchni dużego renomowanego lokalu, inne np. w kuchni szpitalnej, stołówce szkolnej czy domu wczasowym. Kucharz powinien dysponować wiedzą i umiejętnościami, które umożliwiają przyrządzanie potraw kuchni polskiej, regionalnej oraz kuchni innych narodów, dostosowanych do różnych okazji. Ponadto, korzystając z nowoczesnych struktur diety powinien umieć przygotować podstawowy asortyment potraw dietetycznych i wegetariańskich oraz prawidłowo zestawiać posiłki.

      W codziennej pracy, kucharz przyrządza dania wcześniej zaplanowane i uzgodnione jego przełożonym (najczęściej szefem kuchni lub kierownikiem zakładu), wynikające z karty dań lub jadłospisu oraz zamówień na specjalne imprezy i przyjęcia okolicznościowe.   

      W zależności o miejsca zatrudnienia, zakres zadać kucharza obejmuje planowanie posiłków, układanie menu oraz kalkulacją cen potraw (dotyczy to zwłaszcza małych zakładów gastronomicznych, w których jedna lub dwie osoby wykonuj? wszystkie czynności związane z produkcją i świadczeniem usług gastronomicznych).   

      Do codziennych obowiązków kucharza należy przygotowanie i utrzymanie w stałej czystości stanowiska pracy, zgodnie z zasadami ergonomii, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej.

      Rozpoczynając produkcję kulinarną, kucharz pobiera surowce i półprodukty spożywcze. Do jego obowiązków należy ocena ich jakości i wartości kulinarnej, zabezpieczenie przed zepsuciem i stratami (musi się z nich później rozliczyć) oraz prawidłowe przechowywanie i magazynowanie wszelkich produktów spożywczych i wyrobów gotowych, z zachowaniem zasad bezpieczeństwa i jakości zdrowotnej. Zgodnie z obowiązującymi normami i recepturą gastronomiczną dobiera surowce i półprodukty spożywcze, a następnie samodzielnie sporządza różnymi technikami i metodami (dokonując obróbki ręcznej i mechanicznej), wszelkiego rodzaju potrawy z warzyw, owoców, grzybów, jaj, mleka i jego przetworów, maki, kasz, mięsa zwierząt rzeźnych, przetworów mięsnych, podrobów, dziczyzny, drobiu, ryb i owoców morza; sporządza dania, zupy, sosy, sałatki, surówki, przystawki, cista, napoje i desery. Wykorzystuje ziół różne przyprawy smakowe.

      Często próbuje swoje wyroby i sprawdza ich walory smakowe. Do czynności roboczych w końcowej fazie produkcji kulinarnej, należy porcjowanie zgodne z przyjętą gramaturą, wykańczanie i dekorowanie potraw, z uwzględnieniem nowoczesnych trendów w aranżacji potraw oraz wydawanie gotowych produktów bezpośrednio klientowi lub obsłudze kelnerskiej.

      W całym procesie produkcyjnym, obowiązkiem kucharza jest ścisłe przestrzeganie zasad systemu dobrej praktyki produkcyjnej i higienicznej (GMP i GHP) oraz zasady maksymalnego wykorzystania surowców i zachowania wartości odżywczej przygotowanych wyrobów żywnościowych.

      Do przygotowania posiłków kucharz wykorzystuje szeroką gamę narzędzi, maszyn i urządzeń technicznych, m.in.: noże, tasaki roboty wieloczynnościowe, jarzyniarki, obieraczki, kajaczki, maszyny do mieszania i wyrabiania ciasta, obróbki mięsa i ryb, kuchenki mikrofalowe, patelnie elektryczne, frytkownice, kuchnie gazowe i elektryczne, kotły warzelne, taborety gazowe, bemary, chłodziarki, zmywarki i piece konwekcyjno-parowe sterowane komputerowo. Kucharz musi się nimi sprawnie i bezpiecznie posługiwać oraz zadbać o czystość i konserwacją.

       


      ŚRODOWISKO PRACY

      Warunki materialne

      Kucharz wykonuje pracę w zamkniętych pomieszczeniach kuchennych, we wszelkiego rodzaju podmiotach gospodarczych świadczących usługi gastronomiczne, np. w restauracjach, barach, gospodach, karczmach, jadłodajniach, restauracjach hotelowych, cafeteriach, cukierniach, stołówkach przedszkolnych, szkolnych, bursach akademickich, w szpitalach, domach wypoczynkowych i sanatoriach oraz w pociągach i domach prywatnych. Miejscem pracy kucharza może być również pomieszczenie produkcyjne zakładów zajmujących się produkcją wyrobów, półproduktów kulinarnych i spożywczych.  Wykształceni kucharze pracują też u armatorów – w kuchniach na promach i statkach morskich.

      Praca kucharza wymaga ciągłego stania lub chodzenia, podnoszenia przenoszenia, pchania i ciągnięcia np. ciężkich naczyń, surowców oraz wykonywania wielu czynności manipulacyjnych związanych np. z siekaniem, rozdrabnianiem, mieszaniem i przekładaniem produktów. W całym procesie produkcyjnym kucharz wykorzystuje wiele narzędzi i urządzeń, często bardo ostrych i pod napięciem. Istnieje zagrożenie oparzeniami.

      Osoby wykonujące ten zawód mogą być narażone na schorzenia reumatyczne, choroby narządu ruchu (np. skrzywienia kręgosłupa, urazy, zwichnięcia) oraz choroby układu krążenia (np. żylaki).           

      Warunki społeczne

      Kucharz samodzielnie wykonuje powierzone mu zadania związane ze sporządzaniem określonych wyrobów gastronomicznych. Pracuje jednak najczęściej (w zależności od miejsca zatrudnienia) w zespole z innymi kucharzami, pomocnikami kucharza, pomocami kuchennymi lub kelnerami. Współpracuje z nimi w zakresie sprawnej organizacji produkcji i wydawania potraw, konsultuje problemy i udziela rad.  Czasem kieruje prac? przydzielonych mu pomocników kucharza lub pomocy kuchennych. Wówczas korzysta z ich pomocy i ściśle współdziała na poszczególnych etapach przyrządzania potraw. Kontaktuje się z przełożonymi, a niekiedy z konsumentami swoich wyrobów, którzy osobiście chcą poznać wykonawcę potraw. Pracując w grupie, kucharz wpływa na budowanie przyjaznej atmosfery w miejscu pracy i efektywność pracy zespołu pracowników.  

      Warunki organizacyjne

      Praca kucharza, najczęściej odbywa się w stałych godzinach pracy, w systemie zmianowym, również w niedziele święta.. Przeciętnie trwa 8 godzin dziennie. Czas pracy często ulega wydłużeniu do 12-16 godzin (także w niedziele i święta), np. w restauracjach w związku przygotowaniem i obsługą przyjęć okolicznościowych czy bankietów. Czas pracy może również ulegać wydłużeniu w sezonie turystycznym, z uwagi na zwiększoną liczbę klientów korzystających w tym czasie z usług gastronomicznych. Szczegóły dotyczące rozkładu czasu pracy, zależą zawsze od rodzaju podmiotu zatrudniającego kucharza i bezpośredniej umowy z przełożonym.

      W swoim środowisku pracy, rzadko ma okazję do realizacji nowych pomysłów i własnych fantazji (raczej na konkursach i turniejach kulinarnych). Dlatego jego praca ma najczęściej charakter zrutynizowany, chociaż może zdarzyć się sytuacja, w której klient poprosi o wykonanie nietypowego dania.

      Wykonywanie tego zawodu wiąże się z odpowiedzialnością zawodową i moralną za zdrowie ludzi spożywających wyroby kulinarne.

      Kucharza obowiązuje w pracy ubranie robocze, a przy szczególnych okazjach reprezentacyjne. 

       

      PRZECIWWSKAZANIA ZDROWOTNE

      Praca kucharza zaliczana jest do pracy ciężkiej lub średnio lekkiej, w zależności od warunków występujących w miejscu pracy (materialnych i organizacyjnych) oraz rodzaju i ilości produkowanych wyrobów kulinarnych. Kucharz powinien odznaczać się dobrym ogólnym stanem zdrowia, prawidłowym rozwojem fizycznym i psychicznym, wytrzymałością na długotrwały wysiłek oraz dobrą sprawnością ruchową.

      Ze względu na charakter wykonywanych zadań, kucharza powinno charakteryzować prawidłowe funkcjonowanie narządów zmysłu (wzroku, smaku i węchu), niezbędnych do sporządzania odpowiednich ilościowo i jakościowo produktów kulinarnych. Ponadto, wysoka ogólna wydolność fizyczna, duża sprawność układu mięśniowego i kostno-stawowego ze względu na ciągłe chodzenie, podnoszenie i przenoszenie ciężkich naczyń i surowców, szybkie tempo pracy, często w wydłużonym wymiarze. Niezbędny jest zdrowy układ oddechowy i krążenia, ze względu na specyfiką pracy i warunki panujące w pomieszczeniach kuchennych (temperatura i wilgotność)

      Przeciwwskazaniem do wykonywania zawodu są choroby skóry rąk, skłonność do alergii kontaktowych na produkty spożywcze, wady wzroku nie dające się korygować szkłami optycznymi, wszelkie zaburzenia koordynacji wzrokowo ruchowej, zmiany anatomiczne i czynnościowe w obrębie układu kostno-stawowego i mięśniowego ograniczające sprawność rąk, palców oraz nóg, np. płaskostopie, znaczne skrzywienia kręgosłupa. Ponadto, wszelkie przewlekłe schorzenia układu oddechowego, wady serca i inne zaburzenia dużego stopnia układu krążenia, znaczne zaburzenia układu trawiennego mające wpływ na obniżenie sprawności fizycznej i wytrzymałości organizmu.

      Osoby niepełnosprawne z zaburzeniami intelektualnymi i upośledzone umysłowo, nie mógł wykonywał tego zawodu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do podjęcia nauki i wykonywania zawodu kucharza jest nosicielstwo jakichkolwiek chorób zakaźnych i pasożytniczych.

      Niektórzy pracodawcy deklarują zatrudnienie osób z niewielkimi zaburzeniami słuchu i wymowy oraz osób ze zniekształcenia twarzy (np. po ciężkich oparzeniach i przeszczepach), które nie wpływają na ogólną wydolność organizmu, w zakładach gastronomicznych lub produkcyjnych, gdzie nie ma bezpośredniego kontaktu z klientami. 

       

      WYMAGANIA PSYCHOLOGICZNE

      Podstawowym celem pracy kucharza jest sporządzenie smacznych wyrobów kulinarnych, z zachowaniem norm i receptur gastronomicznych oraz wszelkich zasad bezpieczeństwa zdrowotnego, zatem niezbędnymi cechami w tym zawodzie są dokładność, cierpliwość oraz umiejętność przestrzegania przepisów i instrukcji. Równie ważne są: zmysł smaku i powonienia oraz poczucie estetyki i uwrażliwienie na higien?, ponieważ wpływają bezpośrednio na jakość serwowanych potraw, ich walory estetyczne i smakowo-zapachowe.

      Do wykonywania tego zawodu niezbędna jest sprawność manualna, wykorzystywana w całym procesie obróbki surowców, sporządzaniu potraw, posługiwaniu narzędziami ręcznymi i urządzeniami kuchennymi. Charakter wykonywanych czynności roboczych, wymaga dużej zręczności rąk i palców (np. krojenie, siekanie) oraz dobrej koordynacji wzrokowo-ruchowej (np. odcedzanie). Potrzebny jest szybki refleks, podzielność uwagi i zdolność przerzucania się z jednej czynności na drugą, ponieważ kucharz często wykonuje kilka czynności jednocześnie, z drugiej strony cierpliwość i wytrwałość przy wykonywaniu monotonnych i często powtarzających się, zrutynizowanych czynności. Koncentracja uwagi, dobra pamięć i wyczucie proporcji ułatwiają wykonywanie czynności roboczych i podejmowanie trafnych decyzji, przy przyrządzaniu dać, doborze składników i przypraw. Samodzielność i inicjatywa są niezbędne przy organizowaniu stanowiska pracy, planowaniu zadać roboczych oraz sprawnym wykonywaniu potraw.

      Przydatne są uzdolnienia plastyczne, rozwijające zmysł artystyczny, estetyczny i wyobrażany, wykorzystywane przy opracowywaniu nowych receptur, dekorowaniu potraw, rozmieszczaniu na półmiskach i aranżacji stołów. W tym zakresie kucharz może się wykazać duża kreatywnością.

      Ciekawość nowych trendów i rozwiązać w sztuce kulinarnej i gastronomii, chęć rozwijania umiejętności i uczenia się nowych rzeczy związanych z zawodem kucharza, ułatwiają rozwój zawodowy i doskonalenie w zawodzie kucharza, tym samym oddziaływają na rozwój kariery zawodowej.

      Osoba pracująca jako kucharz, powinna posiadać umiejętność pracy w zespole. Jest to szczególnie ważne, gdyż na dobrą i wydajną pracę kuchni składa się działanie całego zespołu. Dlatego umiejętność współdziałania, łatwość wypowiadania, nawiązywania kontaktu ze współpracownikami (czasem konsumentami potraw) oraz umiejętność budowania miłej atmosfery w pracy, są niezbędne i wpływają na ocenę pracy kucharza i jego przydatności zawodowej. Oddziałują na efektywność pracy całego zespołu pracowniczego.

      Istotną cechą w tym zawodzie jest także umiejętność podporządkowania się zadaniom i regułom obowiązującym w miejscu pracy, co umożliwia rzetelne wykonywanie poleceń przełożonych i wszelkich instrukcji.?

      Wykonując ten zawód trzeba mieć świadomość dużej odpowiedzialności za zdrowie ludzi i pamiętać, że nawet drobne zaniedbania mogły doprowadził do ciężkich powikłań zdrowotnych u konsumentów. 

       

       

      WYODRĘBNIENIE KWALIFIKACJI W ZAWODZIE

      W zawodzie Kucharz wyodrębniono 1 kwalifikacje.

      Numer

      kwalifikacji

      (kolejność)

      w zawodzie

       

      Symbol

      kwalifikacji

      z podstawy

      programowej

       

       

       

      Nazwa kwalifikacji

       

      K1

      T.6

      Sporządzanie potraw i napojów





    Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych
    1. Naukę w nim może podjąć osoba:
    • po ukończeniu gimnazjum
    • 8-klasowej szkoły podstawowej (nauka trwa 3 lata)·
    •  po ukończeniu zasadniczej szkoły zawodowej (nauka trwa 2 lata) 
    1. zajęcia odbywają się w systemie zaocznym  (soboty i niedziele)
    2. nabór do szkoły odbywa się dwa razy w roku: we wrześniu i w lutym
    3. szkoła świetnie przygotowuje do egzaminu maturalnego
    4. nauka w szkole jest całkowicie bezpłatna
    5. wszystkie zaświadczenia są bezpłatne
    6. Języki obce do wyboru:
      1. język niemiecki w zakresie rozszerzonym
      2. język angielski w zakresie rozszerzonym